Η Συρία στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού

Μετά το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη, ο ιμπεριαλισμός έστρεψε την, χωρίς όριο, φονική του μανία εναντίον της Συρίας και του λαού της. Για παραπάνω από ενάμιση χρόνο, η χώρα έχει βυθιστεί στη δίνη εσωτερικών πολεμικών συγκρούσεων πρωτοφανούς αγριότητας με εκατόμβες θυμάτων. Σ΄αυτό το διάστημα, τα περισσότερα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σ’ ένα όργιο προπαγάνδας και παραπληροφόρησης της παγκόσμιας κοινής γνώμης σχετικά με τα αίτια, και τη φύση του πολέμου στη Συρία.

Σύμφωνα με την κυρίαρχη λοιπόν εκδοχή των γεγονότων, όλα ξεκίνησαν, τον Μάρτιο του 2011, με τις ειρηνικές (το πόσο ειρηνικές ήταν, θα το δούμε παρακάτω) διαδηλώσεις του συριακού λαού που ζητούσε περισσότερες πολιτικές ελευθερίες. Η βίαιη καταστολή τους απ΄το «αυταρχικό» και «αιμοσταγές» καθεστώς Άσαντ επέφερε την ένοπλη αντίδραση από πλευράς των διαδηλωτών μ’ αποτέλεσμα η χώρα να παραδέρνει έκτοτε στον φαύλο κύκλο του αίματος. Την αποκλειστική, σχεδόν, ευθύνη για την αιματοχυσία φέρνει η συριακή κυβέρνηση και προσωπικά ο πρόεδρος  Άσαντ οποίος «δεν διστάζει να αιματοκυλίσει το ίδιο του τον λαό προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία». Σε καθημερινή, σχεδόν, βάση ακούμε για «περιστατικά» της «πρωτοφανούς» βίας του συριακού κυβερνητικού στρατού εναντίον του άοπλου πλυθυσμού. Εκπρόσωποι των ΗΠΑ και άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που έχουν δολοφονήσει, στην διάρκεια μόνο του 20^ου αιώνα, αθροιστικά, εκατομμύρια ανθρώπους στην Κορέα, την Αλγερία, το Βιετνάμ, την Καμπότζη, την Αφρική, το Ιράκ και αλλού, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την τύχη του συριακού λαού και καλούν στην ανατροπή του Άσαντ με στρατιωτική επέμβαση. Κάθε άνθρωπος βέβαια με δημοκρατικά, φιλειρηνικά κι αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα έχει την υποψία πως η πραγματικότητα στη Συρία είναι τελείως διαφορετική απ΄ αυτήν που περιγράφουν οι ιμπεριαλιστές και τα κάθε λογής φερέφωνά τους. Η πραγματικότητα δεν είναι άλλη απ΄το ότι έχει ήδη αρχίσει, και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, επιχείρηση επέμβασης στα εσωτερικά πράγματα της χώρας με σκοπό την βίαιη μετατροπή της σε ισλαμικό κράτος που θα διοικείται από κυβέρνηση ιμπεριαλιστικών ανδρεικέλων. Ποιος, όμως, και γιατί θέλει να επέμβει στη Συρία;

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Συρία, υπό την ηγεσία τoυ Μπαάθ, ενός κόμματος με παναραβικές, εθνιστικές και αντιμπεριαλιστικές θέσεις, αντιτάχθηκε στη σιωνιστική, επεκτατική πολιτική του Ισραήλ. Κατάγγειλε ανοιχτά την ισραηλινή κατοχή της Παλαιστίνης και, γενικά, υποστήριξε την παλαιστινιακή υπόθεση με όσα πολιτικά και διπλωματικά μέσα διέθετε, μια πολιτική που ακολουθεί ακόμα και σήμερα. Η Συρία είναι επίσης σύμμαχος της Χεζμπολάχ, της κύριας δύναμης στρατιωτικής αντίστασης στην ισραηλινή επιθετικότητα στον Λίβανο, και βασικός στρατηγικός σύμμαχος του Ιράν. Αποτελεί το μόνο, στην ουσία ανεξάρτητο, απ΄τον ιμπεριαλισμό, αραβικό κράτος το οποίο διαθέτει ένα καθαρά κοσμικό, ανεξίθρησκο καθεστώς. Το τελευταίο χαρακτηριστικό της Συρίας επιτρέπει την ειρηνική συνύπαρξη των πολυάριθμων θρησκευτικών ομάδων της χώρας: των Μουσουλμάνων (Σουνιτών, Σιιτών και Αλαουϊτών), Χριστιανών (Ορθόδοξων, Καθολικών, Αρμένιων), Δρούζων και άλλων. Ο κοσμικός χαρακτήρας της συριακού κράτους αποτελεί κόκκινο πανί για τους κάθε λογής φανατικούς ισλαμιστές συμπεριλαμβανομένου των μεσαιωνικών, απολυταρχικών καθεστώτων του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας (η χώρα όπου επικρατεί η πιο ακραία, σκοταδιστική και αντιδραστική εκδοχή του Ισλάμ: του Oυαχαμπισμού) που έχουν έτσι έναν επιπλέον λόγο να καταστρέψουν την Συρία, πέραν, φυσικά, από εκείνους που απορρέουν από την ευθυγράμμισή τους με τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές πατρόνες τους.  Όλα τα παραπάνω καθιστούν την Συρία όχι μόνο τον βασικός αντίπαλο του Ισραήλ στην περιοχή αλλά και σοβαρό εμπόδιο στις προσπάθειες των ΗΠΑ για την αναδιάρθρωση του γεωστρατηγικού χάρτη της Μέσης Ανατολής και ολόκληρης της Ευρασίας. Επομένως, δεν είναι καθόλου τυχαίο που, εδώ και μια δεκαετία, έχει μπει στο πολεμικό στόχαστρο του ιμπεριαλισμού ανακυρησσόμενη ως μια απ΄τις τρεις χώρες, μαζί με το Ιράν και την Βόρεια Κορέα, του «άξονα του κακού».

H απόφαση για εμπλοκή σε πόλεμο με την Συρία είχε παρθεί απ’ τις 15 Σεπτεμβρίου 2001 από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τζ. Μπους. Το σχέδιο μάλιστα προέβλεπε ταυτόχρονη επίθεση και στη Λιβύη ώστε να επιδειχθεί η ικανότητα ταυτόχρονης διεξαγωγής πολεμικών ενεργειών σε δύο θέατρα επιχειρήσεων. Αυτή η απόφαση επιβεβαιώνεται από τον πρώην ανώτατο διοικητή του ΝΑΤΟ, Γουέσλεϊ Κλάρκ ο οποίος όμως εξέφρασε σοβαρές αντιρρήσεις. Λίγο πριν την πτώση της Βαγδάτης το 2003, το αμερικανικό Κονγκρέσο ψήφισε δύο νόμους που εξουσιοδοτούσαν τον Αμερικανό πρόεδρο να προετοιμάσει πολέμους εναντίον της Συρίας και της Λιβύης (Syria Accountability Act) – το τελευταίο επέτρεπε το πάγωμα συριακών κρατικών χρηματικών καταθέσεων σε τράπεζες του εξωτερικού χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το 2004, η Ουάσινγκτον κατηγόρησε την Συρία ότι η ίδια κρύβει τα όπλα μαζικής καταστροφής τα οποία δεν μπορούσαν να βρεθούν στο Ιράκ. Η κατηγορία αυτή κατέπεσε με την παραδοχή ότι τα εν λόγω όπλα ποτέ δεν υπήρχαν και αποτέλεσαν απλά ένα πρόσχημα για την εισβολή στο Ιράκ.

Το 2005, μετά την δολοφονία του Λιβανέζου πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι, η Ουάσινγκτον επιχείρησε μπει σε πόλεμο με την Συρία αλλά δεν το κατάφερε γιατί η Συρία απέσυρε τα στρατεύματά της από το Λίβανο. Οι ΗΠΑ επικαλούμενες ψευδή στοιχεία κατηγόρησαν τον πρόεδρο αλ-Άσαντ ότι αυτός διέταξε την την δολοφονική επίθεση και προχώρησαν στην «σύσταση» ενός διεθνούς δικαστηρίου για να τον δικάσουν. Και σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, οι ΗΠΑ ανακάλεσαν την κατηγορία τους όταν αποκαλύφθηκαν οι ραδιουργίες τους.

Το 2006, οι ΗΠΑ άρχισαν να ετοιμάζουν την «Συριακή επανάσταση» ξεκινώντας το «Πρόγραμμα Δημοκρατίας στη Συρία». Η ιδέα πίσω απ’ αυτό το πρόγραμμα ήταν η δημιουργία φιλο-Δυτικών αντιπολιτευτικών ομάδων. Η επίσημη χρηματοδότηση από το State Department γίνονταν απ΄ένα μυστικό κονδύλι της CIA διαμέσου του Democracy council της Καλιφόρνια. Την ίδια χρονιά, οι ΗΠΑ ανέθεσαν στο Ισραήλ, εν είδη εργολαβίας, να προχωρήσει σε πόλεμο με το Λίβανο ελπίζοντας να εμπλέξουν τη Συρία έτσι ώστε να δικαιολογήσουν μια επέμβαση αλλά η γρήγορη νίκη της Χεζμπολάχ έστειλε αυτό το σχέδιο στα σκουπίδια.

Το 2007, το Ισραήλ επιτέθηκε στη Συρία βομβαρδίζοντας μια στρατιωτική εγκατάσταση. Και πάλι όμως η Δαμασκός κράτησε την ψυχραιμία της και δεν παρασύρθηκε σε πόλεμο. Οι έλεγχοι που διενέργησε αργότερα η Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, έδειξαν ότι ο στόχος δεν ήταν ένα πυρηνικό εργοστάσιο όπως είχαν ισχυριστεί οι Ισραηλινοί.  Το 2008, στη διάρκεια της συνάντησης της ομάδας Μπίλντεμπεργκ του ΝΑΤΟ, ο διευθυντής της Πρωτοβουλίας Αραβικής Μεταρρύθμισης, Baasma Kodmani, και ο διευθυντής του Stiftung Wissenschaft und Politik, Volker Perthes, παρουσίασαν σύντομα τα οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά οφέλη από μια πιθανή επέμβαση της συμμαχίας στη Συρία.

Το 2009, η CIA δημιουργεί τα εργαλεία προπαγάνδας για τη Συρία: το BaradaTV, στο Λονδίνο, και το OrientTV στο Ντουμπάι.

Σ’ αυτά τα στοιχεία ας προσθέσουμε την συνάντηση που έγινε στο Κάϊρο τον Φλεβάρη του 2011 με τη συμμετοχή του Αμερικανών γερουσιαστών John McCain και Joe Lieberman με προσωπικότητες απ’ τη Λιβύη όπως ο Mahmoud Jibril Libya (Νο 2 τότε της κυβέρνησης του Καντάφι) και τη Συρία όπως ο Malik al-Abdeh και ο Ammar Qurabi. Σ’ αυτήν τη συνάντηση δόθηκε το σινιάλο για την διεξαγωγή μυστικών επιχειρήσεων που άρχισαν, σχεδόν ταυτόχρονα, στη Λιβύη και στη Συρία (15 Φεβρουαρίου στη Βεγγάζη και 17 Φεβρουαρίου στη Δαμασκό). Δύο μήνες αργότερα, σε κοινή ανακοίνωση των McCain και Lieberman τονίζεται ότι ο Μπασάρ Αλ-Άσαντ «έχασε την νομιμοποίηση να παραμείνει στην εξουσία». Υπενθυμίζεται ότι ο McCain είναι μέλος του Διεθνούς Ρεμπουμπλικανικού Ινστιτούτου (international Rebuplican Institute), μια οργάνωση η οποία, σύμφωνα με τους New York Times, ήταν αναμεμιγμένη στην χρηματοδότηση αντιπολιτευτικών ομάδων που συμμετείχαν στην «Αραβική Άνοιξη». Παρομοίως, ο Lieberman είναι μέλος του υπερσυντηρητικού λόμπι με το παραπλανητικό όνομα «Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών» (Foundation for Defense of Democracies) στο οποίο συμμετέχουν πολλά από τα «γεράκια» που υπέγραψαν το κακόφημο «Πρόγραμμα για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα», το στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για τον 21^ο αιώνα.

Μέχρι το 2011, είχε δημιουργηθεί στην Ουάσινγκτον μια συναίνεση όσον αφορά την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Γι’ αυτό το σκοπό θα χρησιμοποιούνταν οι μακρόχρονες αμερικανικές διασυνδέσεις με ισλαμικά δίκτυα, όπως τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Σύμφωνα, μάλιστα, με δημοσίευμα της Ουάσινγτον Πόστ, απ΄το 2005, οι κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα συμμετείχαν στη χρηματοδότηση αντιπολιτευτικών ομάδων που είχαν σχέση με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, μια οργάνωση πανταχού παρούσα, όπως η CIA και η MI6. Τον Απρίλιο του 2011, η ιστοσελίδα Activist Report παραθέτει δήλωση του Αμερικανού υφυπουργού Michael Posner ο οποίος παραδέχθηκε ότι, «τα τελευταία δύο χρόνια, η αμερικανική κυβέρνηση διοχεύτευσε 50 εκατομμύρια δολάρια στην ανάπτυξη τεχνολογιών που θα βοηθήσουν ακτιβιστές να αποφύγουν την δίωξη και σύλληψη από αυταρχικές κυβερνήσεις». Η χρόνια και κρυφή βοήθεια απ΄το State Department σε αντιπολιτευτικές ομάδες είναι σημαντική, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπ΄όψιν ότι οι αποδέκτες αυτής της βοήθειας είχαν σχέσεις με τη Συριακή Μουσουλμανική Αδελφότητα, μια ομάδα η οποία επιχείρησε να οργανώσει πολλαπλές εξεγέρσεις κατά την δεκαετία του 1960 και έχει από καιρό καταδικάσει την μειοψηφία των Αλαουιτών και Σιιτών ως αιρετική. Το 1979, στα πλαίσια μια ευρύτερης εκστρατείας βίας που περιλάμβανε και απόπειρες δολοφονίας του τότε προέδρου της Συρίας, η Αδελφότητα σκότωσε 32 ευέλπιδες.

Όπως και στη Λιβύη, το αρχικό σχέδιο αποσταθεροποίησης της Συρίας είχε στόχο τη πραγματοποίηση στρατιωτικού πραξικοπήματος αλλά επειδή κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό εξαιτίας της έλλειψης πρόθυμων Σύριων αξιωματικών, αυτό το σχέδιο έπρεπε ν’ αναθεωρηθεί. Η κεντρική ιδέα του νέου αναθεωρημένου σχεδίου αποσταθεροποίησης της Συρίας ήταν η πρόκληση αποσχιστικών ταραχών σε καθορισμένη περιοχή και η εγκαθίδρυση ισλαμικού εμιράτου που θα χρησιμοποιούνταν ως το προγεφύρωμα για την επέμβαση και τη βάση για το διαμελισμό της χώρας. Επιλέχθηκε η περιοχή της Ντάρα, στο νότιο άκρο της χώρας, λόγω της εγγύτητάς της στα ιορδανικά σύνορα και, τα κατεχόμενα απ΄το Ισραήλ, υψώματα του Γκολάν γεγονός που θα καθιστούσε εύκολο τον ανεφοδιασμό των αποσχιστών. Οι πρώτες ειδήσεις ανέφεραν για την πυρπόληση του τοπικών γραφείων του κόμματος Μπαάθ και την καταστροφή παρακείμενων αυτοκινήτων ενώ αναφέρθηκε ο θάνατος δύο ατόμων καθώς προσπαθούσαν να βάλουν φωτιά σε κυβερνητικό κτίριο στη πόλη της Λαττάκειας. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και δεκαεννιά αστυνομικοί που σημαίνει ότι μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν και ένοπλοι. Τούτο δεν αποκλείει το ότι η αντίδραση των τοπικών αρχών ασφαλείας ήταν υπερβολική και ίσως  γι’ αυτό τον λόγο ο κυβερνήτης της Ντάρα και ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής παύθηκαν απ΄τις θέσεις τους και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Παρ’ όλα αυτά, όμως, είναι κάπως δύσκολο να καταλάβει κανείς πως είναι δυνατόν μια υπεύθυνη κυβέρνηση να επιτρέψει σε ένα όχλο – που χρηματοδοτείται απ΄το εξωτερικό – να επιδοθεί σε ευρείας κλίμακας εμπρησμούς και βανδαλισμούς. Λίγη αμφιβολία μπορεί να έχει κανείς ότι η βία απ΄την πλευρά των «διαδηλωτών» είχε σκοπό να προκαλέσει την σπασμωδική, λόγω της απειρίας τους στην αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων, αντίδραση των Συριακών αρχών ασφαλείας.

Όπως και να’χει το πράγμα, τα κύρια διεθνή μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί δυτικών χωρών προσπάθησαν να αφαιρέσουν κάθε νομιμότητα απ’ την Δαμασκό επικαλούμενα την βία ως απόδειξη ότι «ο πρόεδρος Άσαντ πρέπει να φύγει». Ένας ανώνυμος σύριος αξιωματούχος δήλωσε στο CNN ότι μυστηριώδεις ένοπλες ομάδες και ακροβολισμένοι σκοπευτές πυροβολούσαν αδιακρίτως εναντίον διαδηλωτών και αστυνομικών. Ρεπορτάζ απ΄το Ιρανικό αραβόφωνο ειδησεογραφικό δίκτυο Αλ-Αλάμ περιέγραψαν τον τρόπο με τον οποίο σκοπευτές που συνδεόταν με τη Σαουδική Αραβία και την αμερικανική CIA δρούσαν στην Συρία με σκοπό να δολοφονήσουν διαδηλωτές ώστε να επεκταθούν οι ταραχές. Αν και διάφοροι «υπερασπιστές» ανθρωπίνων δικαιωμάτων πιστεύουν ότι οι σκοπευτές ανήκουν στις δυνάμεις ασφαλείας, οι μόνες αποδείξεις που επιδεικνύουν είναι «καταθέσεις αυτόπτων μαρτύρων». Το κινεζικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ξινχουά ανέφερε ότι σε πολλές περιπτώσεις ένοπλες συμμορίες συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις ασφαλείας με θύματα και απ΄τις δυο πλευρές. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Συρίας μετέδωσαν τη σύλληψη ατόμων που, εκτός από εξοπλισμό είχαν κινητά τηλέφωνα με ξένες SIM κάρτες.

Ενώ, λοιπόν τα μεγάλα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης δελτία τύπου κυβερνήσεων κατηγορούσαν τις Συριακές αρχές ότι σκοτώνουν άμαχους πολίτες, τα τοπικά μέσα ενημέρωσης της Συρίας ανέφεραν ότι στην ύπαιθρο γύρω απ΄τη Δαμασκό κυκλοφορούσαν ένοπλες ομάδες εφοδιασμένες με σύγχρονα όπλα αμερικανικής και ισραηλινής προέλευσης διαπράττοντας τυφλές τρομοκρατικές πράξεις όπως απαγωγή πολιτών και πυροδότηση εκρηκτικών μηχανισμών. Απ΄τα τέλη Απριλίου του 2011, η συριακή κυβέρνηση αναφέρει συχνά τη παρουσία ένοπλων ομάδων που βάλουν από στέγες σπιτιών εναντίον διαδηλωτών και δυνάμεων ασφαλείας. Η απάντηση, φυσικά, των δυτικών μέσων ενημέρωσης σ΄αυτές τις αναφορές ήταν ότι αποτελούν κυβερνητική προπαγάνδα αλλά για τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό νεκρών φαντάρων του συριακού στρατού δεν μπορεί να φταίνε «άοπλοι διαδηλωτές».  Ωστόσο, η έκθεση της αποστολής παρατηρητών του Αραβικού Συνδέσμου, που διενέργησε επιτόπια εξέταση των γεγονότων απ΄τις 24/12/2011 μέχρι τις 18/1/2012, επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς των συριακών κρατικών μέσων. Χωρίς περιστροφές, η έκθεση  καταλήγει ότι η συριακή κυβέρνηση δεν πραγματοποιεί εκστρατεία καταστολής ειρηνικών διαδηλωτών. Επιπλέον, αποδίδονται ευθύνες σ΄ ένοπλες συμμορίες για βομβιστικές ενέργειες σε λεωφορεία, τρένα που μετέφεραν πετρέλαιο, γέφυρες και πετρελαιαγωγούς. Το περιεχόμενο της έκθεσης παραβλέφθηκε απ΄όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης όταν το Κατάρ, η μόνη χώρα στη διυπουργική επιτροπή του Αραβικού Συνδέσμου αμφισβήτησε τα πορίσματά της. Δεδομένου ότι το Κατάρ, μαζί με τη Σαουδική Αραβία, αποτελεί τον βασικό χρηματοδότη των φανατικών ισλαμικών συμμοριών που σπέρνουν τον τρόμο και τον θάνατο στη Συρία στη συριακή κρίση, η παραπάνω ενέργεια δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Το γεγονός, όμως, ότι ο Αραβικός Σύνδεσμος «έθαψε» την έκθεση των ίδιων του των απεσταλμένων στη Συρία, καταβαράθρωσε το όποιο διπλωματικό, πολιτικό ή άλλο κύρος του είχε απομείνει.  

Απ΄το Μάρτιο του 2011, ήρθαν στην επιφάνεια αρκετά δημοσιεύματα που υποστήριξαν ότι το ΝΑΤΟ εκπαιδεύει αντάρτες στη Λιβύη και χρησιμοποιεί αεροπλάνα χωρίς διακριτικά για να τους μεταφέρει σε αεροπορικές βάσεις στην Τουρκία απ΄όπου εξορμούν προς βοήθεια του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Για παράδειγμα, σε ρεπορτάζ της η βρετανική η εφημερίδα Telegraph αναφέρει ότι μέλη του Λιβυκού Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (της δράκας φανατικών ισλαμιστών που τοποθέτησε το ΝΑΤΟ στη Λιβύη μετά την ανατροπή του Καντάφι) συναντήθηκαν με μέλη του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου για να συζητήσουν την παροχή χρημάτων και όπλων στους σύριους αντάρτες. Σύμφωνα με λιβυκές πηγές, ο στρατιωτικός διοικητής της Τρίπολης, και πρώην ηγέτης της Λιβυκής Ισλαμικής Μαχητικής Ομάδας – η οποία περιλαμαβάνεται στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων που έχει καταρτίσει το αμερικανικό State Department – Abdulhakim Belhadj συναντήθηκε με στελέχη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού στην Κωνσταντινούπολη κατόπιν οδηγιών του ίδιου του προέδρου του Λιβυκού Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου Mustafa Abdul Jalil. Και άλλα ντοκουμέντα σε συνδυασμό με δηλώσεις-ομολογίες επισήμων καταδείχνουν την στενή σύνδεση μεταξύ των ξενοκίνητων δυνάμεων που ανέτρεψαν τον Καντάφι και των δυνάμεων που δρούν με τον ίδιο σκοπό στη Συρία. Πέραν αυτών, στρατολογήθηκαν επίσης «αποσπάσματα θανάτου» από ομάδες της Αλ-Κάιντα που δρούσαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Τσετσενία και την Υεμένη. Η επιχείρηση στρατολόγησης πραγματοποιήθηκε από πράκτορες της CIA, της ΜΙ6 και της Ισραηλινής Μοσάντ χρησιμοποιώντας χρήματα προερχόμενα απ΄τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. 

Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο μύθος των «άοπλων διαδηλωτών» αρχίζει και καταπέφτει. Το κανάλι Αλ-Τζαζίρα –  ιδιοκτησίας της κυβέρνησης του Κατάρ, χώρας που εμπλέκεται στον εξοπλισμό της συριακής αντιπολίτευσης – παραδέχεται ότι οι «διαδηλωτές» έχουν όπλα και ευθύνονται για τον θάνατο 700 μελών των συριακών δυνάμεων ασφαλείας. To Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (Council on Foreign Relations), η πιο σημαντική δεξαμενή σκέψης για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, επιβεβαίωσε, σε ηλεκτρονικό του δημοσίευμα, ότι όχι μόνο οι «διαδηλωτές» είναι οπλισμένοι αλλά ότι οι αντάρτικες δυνάμεις έχουν ήδη σχηματίσει έναν στρατό 15,000 μαχητών. Το δημοσίευμα ισχυριζόταν ότι ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός ζητάει όπλα και αεροπορική υποστήριξη παρά την ύπαρξη πολλών ντοκουμενταρισμένων αναφορών που κάνουν λόγο για παράνομη διακίνηση όπλων στη Συρία από ξένους υποστηρικτές της αντιπολίτευσης όπως η Τουρκία, ο Λίβανος, το Ισραήλ και η Λιβύη. Τη στιγμή που ένας στρατός 15,000 ανταρτών που προσπαθούν αρπάξουν με την βία τα ηνία της χώρας με τη βοήθεια χρημάτων, όπλων και διπλωματικής υποστήριξης απ΄το εξωτερικό, είναι να απορεί κανείς πώς η συριακή κυβέρνηση θα είχε την πολυτέλεια να αναλώνεται σε σφαγές άμαχου πληθυσμού. Για την αντίπαλη πλευρά, βέβαια, τα πράγματα είναι διαφορετικά: η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Συρίας ανέλαβε την ευθύνη για δυο μεγάλες βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας στο κέντρο της Δαμασκού που στοίχισαν τη ζωή σε τουλάχιστον 55 άτομα ενώ τραυμάτισαν περισσότερα από 100. Χιλιάδες Σύριοι συμμετείχαν στη κηδεία των θυμάτων κρατώντας σημαίες της χώρας και φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του προέδρου Άσαντ. H υποστήριξη μεγάλων τμημάτων του λαού προς τον Σύριο πρόεδρο είναι φανερή σε κάθε καλοπροαίρετο παρατηρητή. Εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώθηκαν, κατ’ επανάληψη, στην Δαμασκό και σε άλλες πόλεις της χώρας για να διαδηλώσουν την υποστήριξή τους στον Άσαντ και να φωνάξουν την αντίθεσή τους στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα εναντίον της χώρας τους.

Προς τα τέλη του 2011, οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία επιχειρούν να περάσουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισμα που θ΄ανοίξει το δρόμο για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία χωρίς όμως επιτυχία εξ΄αιτίας του βέτο από Ρωσία και Κίνα. Το διπλωματικό φιάσκο οδηγεί την Γαλλία να πάρει πρωτοβουλία και ηγηθεί του σχηματισμού των «Φίλων της Συρίας», μιας ομάδας χωρών με παρόμοιες απόψεις γύρω απ΄τη συριακή κρίση. Βασική αποστολή των «Φίλων της Συρίας» είναι ο συντονισμός της βοήθειας προς τη συριακή αντιπολίτευση. Τον Ιανουάριο του 2012, τα αμερικανικά Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας δημιούργησαν την ομάδα εργασίας με το όνομα «Η Επόμενη Μέρα: Στηρίζοντας μια δημοκρατική μετάβαση στη Συρία» η οποία κατέστρωσε προσχέδιο συντάγματος και κυβερνητικό πρόγραμμα για τη Συρία. Το Απρίλιο του 2012, το ΝΑΤΟ μαζί με το Συμβούλιο Συνεργασίας του Περσικού Κόλπου δημιούργησε στα πλαίσια της Συνδιάσκεψης των «Φίλων της Συρίας» μια ομάδα εργασίας για την Οικονομική Ανασυγκρότηση και Ανάπτυξη της χώρας. Το βασικό καθήκον αυτής της ομάδας που προεδρεύεται από τη Γερμανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι το μοίρασμα και η εκμετάλλευση της λείας του πολέμου στη Συρία, δηλαδή της συριακής οικονομίας, μετά την ανατροπή του Άσαντ. Οικονομικά συμφέροντα έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης στη συριακή κρίση. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της Συρίας με το Ιράκ και το Ιράν για τη δημιουργία αγωγού που θα μεταφέρει φυσικό αέριο απ΄τα τεράστια βεβαιωμένα αποθέματα του Ιράν προς τις αγορές της Ευρώπης. Είναι ένα αρκετά φιλόδοξο σχέδιο αν σκεφτούμε ότι η ζήτηση του φυσικού αερίου θα αυξάνεται συνεχώς στο εγγύς μέλλον λόγω των μειωμένων εκπομπών του σε διοξείδιο του άνθρακα σε σύγκριση μ΄άλλα ορυκτά καύσιμα όπως το κάρβουνο ή το πετρέλαιο. Όπως είναι επόμενο οι χώρες του Κόλπου είναι ενάντια σε μια τέτοια εξέλιξη. Καλά ενημερωμένες πηγές αναφέρουν ότι το Κατάρ, το οποίο όπως είδαμε παίζει σημαντικό ρόλο στην κλιμάκωση της βίας στη Συρία, θέλει με κάθε τρόπο να σταματήσει την δημιουργία αυτού του αγωγού.

Μετά το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη, η ωμή και απροσχημάτιστη ιμπεριαλιστική επέμβαση ξένων δυνάμεων στη Συρία αποτελεί ένα ακόμα στάδιο στον οδικό χάρτη του ιμπεριαλισμού, πρώτα απ΄όλα του αμερικάνικου, για τη βίαιη αναδιάρθρωση του γεωστρατηγικού χάρτη της ευρύτερης Μέσης Ανατολής με σκοπό τη διασφάλιση των ενεργειακών και πλουτοπαραγωγικών πηγών αναγκαίων για τη συνέχιση της ηγεμονίας του και στον 21^ο αιώνα. Η άμεση και ενεργή ανάμειξη της Ρωσίας στην υπόθεση και η πρωτοφανής αποφασιστικότητά της να σταματήσει με κάθε τρόπο μια αμερικανο-νατοϊκή εισβολή στη Συρία – όπως αποτυπώθηκε στη πρόσφατη δήλωση του Πούτιν ότι «θα υπερασπίσουμε την Συρία στους δρόμους της Μόσχας» - δημιουργεί σοβαρό κίνδυνο παγκόσμιας ανάφλεξης. Καθήκον του δημοκρατικού και αντιμπεριαλιστικού κινήματος είναι να κάνει ό,τι μπορεί για να σταματήσει την επέμβαση στη Συρία και ν’ αποτρέψει το εφιαλτικό ενδεχόμενο ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέα Γενιά» τ. 3, Νοέμβρης 2013

Συνεχίζεται η δίκη των δολοφόνων του ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ ναζι-φασιστών της εγκληματικής «Χρυσής Αυγής»

Συνεχίζεται η δίκη των δολοφόνων του ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ της εγκληματικής Ναζι-φασιστικής Οργάνωσης της  «Χρυσής Αυγής» που καυχώνται δημόσια για τις Ναζι-φασιστικές Χιτλερικές υπεραντιδραστικές απόψεις τους: "Εμείς είμαστε η σπορά των νικημένων του 1945, οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές, οι φασίστες…"

Η κατάθεση της μητέρας του Παύλου Φύσσα, Μάγδας στη δίκη της ναζιφασιστικής  Χρυσής Αυγής (2/10/2015)

[Ξεκινάει η κατάθεση της Μάγδας Φύσσα. «Όσες προσπάθειες και να κάνει η άλλη πλευρά για να μην καταθέσω, δεν θα το επιτύχει»]

Μάγδα Φύσσα: Στις 17 του μήνα είδα τελευταία φορά το παιδί μου. Μου είπε ότι θα πήγαινε να δει την μπάλα, από τις ελάχιστες φορές που δεν θα την έβλεπε με τον πατέρα του και θα πήγαινε με τους φίλους του. Τίποτα δεν προμήνυε το μεγάλο κακό. Στις 2 το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο της κόρης μου, καταλάβαμε ότι έγινε κάτι κακό. Μπήκε στο σπίτι ο πατέρας του κάτωχρος. Τον ρωτάω τι συμβαίνει, για ποιόν θα μπυ πεις. Μου είπε ότι δεν ήταν κάτι ανησυχητικό, ο Παύλος χτύησε στο νοσοκομείο. Το κατάλαβα τι έχει γίνει.Ρώτησα: Αυτό ήταν; Πάει το παιδί μας;

Μ. Φύσσα: Μπαίνω στο αυτοκίνητο και βλέπω να οδηγεί ο κουνιάδος μου. Καταλαβαίνω ότι έχει γίνει κάτι σοβαρό. Δε μπορεί να μην έχει χτυπήσει σοβαρά ο Παύλος και ο Τάκης να μη μπορεί να οδηγήσει. Ελπίζω ακόμη. Φτάνω στο Κρατικό και βλέπω πολλούς συγγενείς και φίλους. Μπαίνω τρέχοντας μέσα και βλέπω δύο γιατρούς. Έναν άντρα και μια γυναίκα που με κοίταγε στα μάτια αλλά δε μίλαγε. Τους ρωτάω που είναι το παιδί μου αλλά δε μου έλεγαν. Αρχίζω να τραβάω τα παραβάν και τους λέω αν δε μου πείτε τώρα τι έχει γίνει…

Μ. Φύσσα: Εν πάση περίπτωση, ο γιατρός μου έδωσε ένα χάπι και μου είπε την αλήθεια. Μου είπε ότι τον μαχαίρωσαν στην καρδιά η χρυσή αυγή. Πως έφυγε ρώτησα. Μου είπε ότι οι μαχαιριές ήταν επαγγελματικές, και απ’έξω να ήταν δεν τον προλαβαίναμε. Είδα το παιδί μου στο νεκροθάλαμο.

Μ. Φύσσα: Γι αυτούς που νομίζουν ότι τον τρομάξανε, τους λέω ότι δεν τρόμαξε. Το παιδί μου κοιμότανε. Ήταν ένας άγγελος. Κοιμότανε. Προσπαθώ λοιπόν να τον ζεστάνω. Να τον ζεστάνω. Να σηκωθεί, να φύγουμε από εκεί. Στο διάστημα αυτό είχε έρθει και η κόρη μου και της είπα εγώ τι συνέβαινε.

Μ. Φύσσα: Την επόμενη μέρα βλέπω τη Χρύσα και προσπαθώ να μάθω τι έγινε. Τις μέρες εκείνες έμαθα τι έγινε από τη Χρύσα

Μ. Φύσσα: Οι στίχοι του απευθύνονταν στο σύνολο, ήταν αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά και γενικότερα αναφερόταν σε όσα ζούμε. Δεν γνωρίζω να είχε συγκρούσεις με κάποιους.

Πρόεδρος: Εκείνο το βράδυ ξέρατε που ήταν;

Μ. Φύσσα: Θα έβλεπαν τον αγώνα. Ήταν με τη Χρύσα και έναν φίλο του. Θα έβλεπαν τον αγώνα και μετά θα έβγαιναν.

Πρόεδρος: Τι σας είπε η Χρύσα;

Μ. Φύσσα: Η Χρύσα έμενε μαζί μας, ήταν παιδί μας. Μαζί ήμασταν στο Κρατικό εκείνο το βράδυ. Βγήκαν το απόγευμα στην Τσαλδάρη και έψαχναν που θα δουν τον αγώνα. Είδαν το Κοράλι και μπήκαν να ρωτήσουν αν υπήρχαν θέσεις, πρώτη φορά που πήγαν στο Κοράλι. Έκλεισαν το τραπέζι και έφυγαν για να γυρίσουν το βράδυ να δουν τον αγώνα

Μ. Φύσσα: Μπήκαν στο μαγαζί και ξεκίνησε ο αγώνας. Ήταν οι τρεις τους και στο δεύτερο ημίχρονο συμπληρώθηκε η παρέα και έγιναν 9 άτομα.

Πρόεδρος: Όσο γινόταν ο αγώνας, ελέχθη κάτι με κάποια άλλη παρέα;

Μ. Φύσσα: Τίποτα απολύτως. Τελείωσε ο αγώνας και βγήκαν από το μαγαζί. Στην απέναντι γωνία βλέπεουν να έχουν μαζευτεί περίπου 20 άτομα, φαινόντουσαν ότι είναι χρυσαυγίτες

Μ. Φύσσα: Κρατάγανε πάρα πολλά στα χέρια τους όπως ρόπαλα, λοστούς και διάφορα άλλα. Στέκονται στην πόρτα, ωστόσο τα άτομα αυτά είχαν κλείσει τα αυτοκίνητα των παιδιών. Στο διάστημα αυτό στη γωνία Κεφαλληνίας και Τσαλδάρη, υπάρχει αστυνομία. Δύο μηχανές Δίας, πάρα πολύ κοντά.

Πρόεδρος: Σε τι απόσταση;

Μ. Φύσσα: Πάρα πολύ κοντά. Είναι στην απέναντι γωνία. Πριν γίνει οτιδήποτε. Τα παιδιά είναι στην πόρτα και βλέπουν από τη μια πλευρά τους χρυσαυγίτες και από την άλλη την αστυνομία. Σε αυτό το διάστημα υπάρχει ένας τύπος, που τον ονομάσαμε μεσάζοντα,  ο οποίος βρέθηκε να δίνει οδηγίες στα παδιά χωρίς λόγο για το τι θα κάνουν. Λέει ότι είναι Ειδικός Φρουρός και τους λέει να μην φοβούνται.Ο Παύλος του απαντάει ότι εδώ είμαι στη γειτονιά μου, δε φοβάμαι.

Πρόεδρος: Είπατε ότι δεν έγινε φασαρία; Γιατί παρέμειναν εκεί ο γιός σας και η παρέα του;

Μ. Φύσσα: Ήταν πολύ λίγος ο χρόνος, στην ουσία ήθελαν να συνενοηθούν για το τι θα κάνουν στη συνέχεια. Τα παιδιά έφτασαν τσαλδάρη και κεφαληνίας. Ένα από τα παιδιά αποχώρησε με ταξί, ήταν αδιάθετος. Ο Παύλος είπε πηγαίντε σπίτι, πάμε να πάρουμε τσιγάρα εμείς, να φτάσουμε σπίτι και να τελειώσει όλο αυτό

Μ. Φύσσα: Τα κορίτσια έκαναν δύο βήματα. Η Χρύσα σταμάτησε για να δει τον Παύλο να δει τι γίνεται. Ωστόσο οι 20 που ήταν εκεί, όταν ακόμα τα παιδιά ήταν στη γωνία με την αστυνομία κοντά, άρχισε να έρχεται το Τάγμα Εφόδου από τη Νίκαια. Από Τσαλδάρη προς τα πάνω. Είναι ακόμη τα παιδιά στη γωνία , που κάποιο αυτοκίνητο σταματάει μπροστά τους και ο οδηγός ρωτάει. «Παιδιά ξέρετε την Κεφαλληνίας;» Εκ των υστέρων μάθαμε ότι ήταν ο δολοφόνος. Ο Παύλος απάντησε, εκεί είναι φίλε μου.

Πρόεδρος: Εκτός από τους 20 ήρθαν λοιπόν και άλλοι;

Μ. Φύσσα: Ήρθαν άλλα 30 άτομα. Έγιναν περίπου 50.

Πρόεδρος: Είπατε ότι ήταν από τη Νίκαια το τάγμα εφόδου; πως το γνωρίζετε;

Μ. Φύσσα: Αυτό το μάθαμε εκ των υστέρων. Τα αγόρια που πήγαν να πάρουν τα τσιγάρα αρχίζουν να τρέχουνε. Ο Παύλος δεν έτρεξε, προχώρησε και ύστερα από λίγο τον προλάβανε. Πηγαίναν πάνω του ανά ομάδες και τον χτυπάγανε

Μ. Φύσσα: Όλο αυτό λοιπόν όταν το καταλάβαμε και το μάθαμε μετά το καναν για να εμποδίσουν τον Παύλο και να έρθει ο δολοφόνος να τον μαχαιρώσει. Ο δολοφόνος λοιπόν, έρχεται κάθετα στην Τσαλδάρη. Ανάποδα. Όλο αυτό το διάστημα γινόντουσαν αυτές οι επιθέσεις ανά δύο-τρια άτομα. Χτύπησαν και άλλα δύο παιδιά. Ο ένας δεν πρόλαβε να φύγει, τον χτύπησαν και τον έριξαν κάτω. Ο άλλος γύρισε να σώσει τον φίλου του. Τον έριξαν και αυτόν. Και είναι δύο παιδιά κάτω εκτοπισμένα και ο Παύλος μόνος του στην άλλη πλευρά.

Πρόεδρος: Στο αυτοκίνητο πόσα άτομα ήταν;

Μ. Φύσσα: Στο αυτοκίνητο ήταν τέσσερα άτομα, οι υπόλοιποι αποβιβάστηκαν ένα τετράγωνο πριν, ο Ρουπακιάς ήταν μόνος του. Βγαίνει από το αυτοκίνητο, βλέπει τον στόχο του, μπαίνει στο αυτοκίνητο και έφτασε στον Παύλο, του έδωσε δύο μαχαιριές στην καρδιά

Πρόεδρος:Η Χρύσα που ήταν;

Μ. Φύσσα: Η Χρύσα όλο αυτό το διάστημα δεν έφυγε μακριά. Πήγε στην αστυνομία και τους παρακάλαγε. Τους τράβαγε. Σας παρακαλώ τα παιδιά δεν έχουν κάνει τίποτα και θα γίνει κακό. Η απάντηση ήταν ότι δεν μπορούμε να επέμβουμε. Ήταν τέσσερις. Η Χρύσα τους τράβαγε στην κυριολεξία.

Πρόεδρος: Όταν κατέβηκε ο Ρουπακιάς έγινε κάποια συμπλοκή;

Μ. Φύσσα: Καμία συμπλοκή. Ωστόσο σας είπα ότι τον απασχολούσαν οι άλλοι. Μέχρι να βγει από το αυτοκίνητο τον κρατάγανε οι άλλοι.

Μ. Φύσσα: Ο Ρουπακιάς… Δε θέλω να τον ξαναπώ με το όνομά του. Είναι δολοφόνος. Ο δολοφόνος.

Πρόεδρος:Τον πλησιάζει ο Ρουπακιάς και;

Μ. Φύσσα: Τον μαχαιρώνει στην καρδιά. Ξέρω από τα παιδιά ότι πήγε, τον αγκάλιασε και τον σκότωσε. Οι υπόλοιποι χρυσαυγίτες εκείνη τη στιγμή έβριζαν και φώναζαν ενθαρρύνοντάς τον. Κανείς από τα παιδιά την παρέα του Παύλου δεν είδε το μαχαίρι.

Πρόεδρος: Μπορούσαν να τον αποτρέψουν οι χρυσαυγίτες;

Μ. Φύσσα: Εννοείται.

Πρόεδρος: Κατέληξε στο ασθενοφόρο; Μ. Φύσσα: Άντεξε τέσσερα λεπτά. Ο Ρουπακιάς πήγε να μπει στο αυτοκίνητο του όταν τον μαχαίρωσε. Ο Παύλος του φώναξε: Που πας με μαχαίρωσες και φεύγεις;

Πρόεδρος: Εκτός από τα 4 άτομα αστυνομικούς, ήρθαν και άλλοι; Μ. Φύσσα: Ήρθαν και άλλοι και ένα περιπολικό. Κατεβαίνουν και τον προλαβαίνουνόταν έχει ήδη μπει στο αυτοκίνητο και έχει πετάξει το μαχαίρι κάτω. Ωστόσο η Χρύσα έχει προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τους τραβήξει νωρίτερα. Όταν βγήκε το μαχαίρι η αστυνομικός φωνάζει «Ε όχι δεν είπαμε και μαχαίρια».

Πρόεδρος: Τι σημαίνει αυτή φράση για εσάς; Μ. Φύσσα: Σημαίνει ότι αστυνομία και Χ.Α. είναι ένα. Τόσο απλά;

Πρόεδρος: Δεν τον είχε δει ποτέ, γιατί να τον σκοτώσει; Μ. Φύσσα: Γιατί τους ενοχλούν όσοι είναι «απέναντι».

Πρόεδρος: Η σχέση Ρουπακιά με Πατέλλη ποιά ήταν; Μ. Φύσσα: Ήταν στο πενταμελές της οργάνωσης της Νίκαιας. Αν δεν πάρουν το οκ από τον Λαγό βέβαια δεν κάνουν τίποτα. Τίποτα δεν κάνουν χωρίς εντολή. Είναι φανερό πια πως δρούν όλοι αυτοί.

Μ. Φύσσα: Καζαντζόγλου ενημερώνει Πατέλη, πυρηνάρχη της Νίκαιας. Ο Πατέλης ενημερώνει τον Λαγό και εκείνος με sms στέλνει στα μέλη της να έρθει στην περιοχή.

Πρόεδρος: Ποιο ήταν το κίνητρο; Μ. Φύσσα: Να έχουν την ισχύ που νομίζουν ότι έχουν. Οτιδήποτε αντίθετο θέλουν να το τελειώνουν.

Πρόεδρος: Μέχρι τότε δεν υπήρχε διαφορά με τον γιό σας; Το κίνητρο; Μ. Φύσσα: Είναι εκπαιδευμένοι δολοφόνοι. Είναι εγκληματική οργάνωση και απλά ήθελαν να σκοτώσουν τον Παύλο και τον σκοτώσαν. Ο Πατέλης περιμένει το οκ από τον Λαγό, όταν το πήρε προχώρησαν στο χτύπημα. Όλοι είχαν πάρει μήνυμα από τον Πατέλη. Έλεγε: «Όλοι τώρα στην τοπική».

Μ. Φύσσα: Από την τοπική, πήραν τις μηχανές που πήγανε και μαζευτήκανε στην Τσαλδάρη.

Πρόεδρος: Ξέρετε  αν υπήρξαν κάποιες άλλες αξιοποινες πράξεις από μέρους τους; Μ. Φύσσα:  Πολλά  χτυπήματα έχουν κάνει σε Αθήνα, Μεσολόγγι, Μελιγαλά

Πρόεδρος: Γνωρίζετε για ιεραρχία; Μ. Φύσσα: Ναι είχαν ιεραρχία. Αρχηγός, Πυρηνάρχες. Όλοι αυτοί είχαν ο καθένας ένα κομμάτι το οποίο το υλοποιούσαν.

Εισαγγελέας: Τι τους είπαν στην τοπική οργάνωση; Ο Ρουπακιάς είχε πάρει εντολή; Μ. Φύσσα: Ακριβώς. Ο αρχηγός την έδωσε, αν δεν δώσει το οκ δεν κάνουν τίποτα.Πρόεδρος: Άρα η εντολή δόθηκε από τον Λαγό;Μ. Φύσσα: Φυσικά. Και μάλιστα υπήρξε επικοινωνία μεταξύ Μιχαλολιάκου και Λαγού στις 00:37 για να λάβει γνώση ο Μιχαλολιάκος για τη δολοφονία.

Ερώτηση από την έδρα: Είπατε ότι απέκλεισαν τα αυτοκίνητα των παιδιών. Μ. Φύσσα: Μπορεί να έτυχε.Ερώτηση από την έδρα: Η παρέα πόση ήταν;Μ. Φύσσα: Ήταν τρεις και έγιναν 9.Ερώτηση από την έδρα: Όσοι ήρθαν μετά που ήταν νωρίτερα;Μ. Φύσσα: Δεν ξέρω

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΤΗΣ ΝΑΖΙ-ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»

Η δίκη των ναζι-φασιστών δολοφόνων της «Χρυσής Αυγής» παρά τα γνωστά παρατράγουδα συνεχίζεται με την κατάθεση του πατέρα του νεαρού αντιφασίστα ήρωα ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

Κατάθεση του Παναγιώτη Φύσσα 29/9/2015

Η κατάθεση του Παναγιώτη Φύσσα συγκλονίζει το ακροατήριο. «Είμαι ο πατέρας του δολοφονηθέντος Παύλου Φύσσα», ξεκινάει και περιγράφει όλα όσα έζησε από τη στιγμή που πληροφορήθηκε ότι ο γιος του δέχτηκε την επίθεση. Όπως ανέφερε, ο Παύλος Φύσσας εκείνη την ημέρα πήγε στην καφετέρια «Κοράλι», όπου υπήρχε κόσμος και μαζί του ήταν η κοπέλα του και ένας φίλος του για να παρακολουθήσουν ένα ματς.
«Κατά τις 12 το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού μου. "Τρέχα", μου είπε ο αδελφός μου, "στην Τσαλδάρη έχουν μαχαιρώσει το παιδί". Δεν φαντάστηκα τι θα έβλεπα. Στον δρόμο άκουγα σειρήνες. Μόλις έφθασα βρήκα την κοπέλα του να τον κρατάει αλλά το κεφάλι του ήταν γερμένο».
⦁ Πρόεδρος: Πήγε πουθενά το μυαλό σας;
▪ Πατέρας: Στη Χρυσή Αυγή γιατί τα τραγούδια του τους ενοχλούσε. Γιατί σε αυτούς απευθυνόταν με τους στίχους του. Δεν ξέρω αν είχε προηγηθεί κάτι μεταξύ τους. Μόλις έφθασα είδα τη Χρύσα, την κοπέλα του, και τη ρώτησα. Είδα λίγα αίματα. Και πήρα λίγο θάρρος. Και άρχισα να φωνάζω το όνομά του μήπως και με ακούσει. Τότε ένας αστυνομικός μού είπε "κάντε άκρη να τον πάρει το ασθενοφόρο". Και τότε η Χρύσα επιτέθηκε στον αστυνομικό και τον κατηγόρησε για αδράνεια.⦁ Πρόεδρος: Είδατε κάποιον άλλον εκεί;
▪ Πατέρας: Τη Χρύσα, το παιδί μου πεσμένο, διάφορους περίεργους και καμιά δεκαριά αστυνομικούς.

⦁ Πρόεδρος: Είχε τις αισθήσεις του;
▪ Πατέρας: Νομίζω πως ναι ή τουλάχιστον έτσι ήθελα να πιστεύω. Μόλις φθάσαμε στο νοσοκομείο ρώτησα τον συνοδό για να μάθω την αλήθεια. Δεν θέλησε να μου πει. Και μου ανέφερε ότι το ασθενοφόρο καθυστέρησε. Μου ζήτησε μάλιστα να το καταγγείλω.
Από ότι κατάλαβα, στη συνέχεια το χτύπημα που είχε δεχθεί ήταν επαγγελματικό. Αμέσως άρχισαν να έρχονται φίλοι του στο νοσοκομείο. Με έπιασε πανικός. Τι να πω στη μάνα του; Έβαλα έναν συγγενή να της πει ότι είχε χτυπήσει αλλά όχι σοβαρά. Ήρθε στο νοσοκομείο και η ίδια και εκεί μάθαμε τα πάντα.
Ο πατέρας του Παύλου Φύσσα στη συνέχεια αναφέρθηκε στο τι έμαθε από την κοπέλα του για το περιστατικό και για τις συνθήκες της δολοφονίας. Όπως ανέφερε, η σύντροφος του Παύλου Φύσσα τού διηγήθηκε ότι όταν ήταν στην καφετέρια δέχθηκαν επίθεση από ομάδα ορισμένων ατόμων που τους προκάλεσαν και τους απείλησαν. Του φώναζαν «κότες» και θα ότι «θα τους σκοτώσουν».
Επίσης πρόσθεσε, ότι η κοπέλα του Παύλου Φύσσα τού είπε ότι ομάδα αστυνομικών που ήταν εκεί δεν επενέβη αλλά ήταν αδρανής και δεν έκανε τίποτα.
Η παρέα του Παύλου Φύσσα σηκώθηκε και έφυγε από την καφετέρια και καθ' όδόν δέχθηκαν επίθεση από ομάδα χρυσαυγητών που τους κυνήγησε μέχρι την Τσαλδάρη. Οι υπόλοιποι από την παρέα έφυγαν και ο Παύλος Φύσσας έμεινε μόνος.
⦁ Πρόεδρος: Του επιτέθηκαν;
▪ Πατέρας: Του επιτέθηκαν, είχαν τους λόγους τους. Οι επιθέσεις ήταν τακτικές και από άτομα δύο ή τρία κάθε φορά. Συνολικά οι παρόντες ήταν 18. Δεν ξέρω πόσο κράτησε αυτό. Μέχρι που εμφανίστηκε ο επαγγελματίας δολοφόνος Ρουπακιάς.⦁ Πρόεδρος: Δεν μπορούσε να φύγει ο γιος σας;
▪ Πατέρας: Τον είχαν εγκλωβίσει. Μόλις εμφανίστηκε ο επαγγελματίας δολοφόνος Ρουπακιάς.

⦁ Πρόεδρος: Αυτά σας τα λέει η Χρύσα;
▪ Πατέρας: Άκουσα να λένε ότι τον μαχαίρωσε και το έστριψε το μαχαίρι.⦁ Πρόεδρος: Ποιος το λέει;
▪ Πατέρας: Ο γιατρός στο νοσοκομείο είπε ότι ήταν επαγγελματικό το χτύπημα και το αίμα διαχύθηκε εσωτερικά. Γι' αυτό δεν είδα αίματα στο πεζοδρόμιο. Το παιδί μου πάντως άντεξε για τέσσερα λεπτά και έδειξε τον δολοφόνο του. Είπε στον αστυνομικό "αυτός με μαχαίρωσε".⦁ Πρόεδρος: Είχαν προηγούμενα ο γιος σας με τον Ρουπακιά;
▪ Πατέρας: Δεν νομίζω να γνωρίζονταν. Μάρτυρας μου είπε ότι ο Παύλος μόλις τον χτύπησε ο Ρουπακιάς, του είπε, "με μαχαίρωσες και φεύγεις";
⦁ Πρόεδρος: Πότε επήλθε το μοιραίο στο ασθενοφόρο ή πριν;
▪ Πατέρας: Μόλις πήγα πιστεύω ότι το παιδί μου είχε φύγει. Απλά δεν είδα αίματα και δεν ήθελα να το πιστέψω. Είχε δύο χτυπήματα στην καρδιά.
⦁ Πρόεδρος: Γιατί λέτε ότι το χτύπημα ήταν επαγγελματικό;
▪ Πατέρας: Γιατί το έστριψε για να διαχυθεί εσωτερικά το αίμα και να πεθάνει⦁ Πρόεδρος: Δεν γνωρίζονταν δεν είχαν διαφορές. Γιατί να τον σκοτώσει. Γιατί να του καταφέρει δύο μαχαιριές;
▪ Πατέρας: Γιατί αυτή η οργάνωση κλείνει στόματα σε φωνές που είναι αντίθετες. Τα τραγούδια του ήταν αντιφασιστικά και τους ενοχλούσαν.
⦁ Πρόεδρος: Ποιους ενοχλούσαν;
▪ Πατέρας: Όταν νομίζει ότι βρίζει και κάνει τον Ελληναρά και ότι θα σώσει την πατρίδα του, γιατί αυτό ήταν το στυλάκι του Ρουπακιά, αυτή η αντίληψη τον οδήγησε στον φόνο. ⦁ Πρόεδρος: Μόνος πήγε, αν είχε αυτές τις αντιλήψεις που λέτε, τι έγινε;
▪ Πατέρας: Συνεννοήθηκαν μεταξύ τους με τα τηλέφωνα. Εντολή πήρε.⦁ Πρόεδρος: Από πού;
▪ Πατέρας: Από τον αρχηγό, από ποιόν άλλον. Αυτός δεν ανέλαβε τώρα την ευθύνη; Aυτοί δεν κάνουν τίποτα χωρίς εντολή.

⦁ Εισαγγελέας: Είχε δεχθεί απειλές στο παρελθόν για τα τραγούδια του από μέλη της Χρυσής Αυγής;

▪ Πατέρας: Δεν γνωρίζω κάτι συγκεκριμένο.

⦁ Εισαγγελέας: Θα μπορούσαν οι αστυνομικοί να μεσολαβήσουν και να μην οδηγηθούμε στο μοιραίο;

▪ Πατέρας: Σίγουρα θα μπορούσαν. Ήταν περίπου, απ' ό,τι έμαθα, έξι άτομα.

⦁ Εισαγγελέας: Ποιος έστειλε τον Ρουπακιά να σκοτώσει τον γιο σας;

▪ Πατέρας: Από ό,τι ξέρω από τη δικογραφία, αυτή την εντολή την έδωσε ο Πατέλης. Συμμετοχή είχαν κι άλλοι.

⦁ Συνήγορος Πολιτικής Αγωγής: H ιεραρχία της Χρυσής Αυγής ήταν άσχετη με τον φόνο;

▪ Πατέρας: Όχι βέβαια και για να σηκωθούν από κάτω εντολές παίρνουν.

⦁ Συνήγορος Πολιτικής Αγωγής: Ο αρχηγός της δολοφονικής οργάνωσης ενημερώθηκε μετά τη δολοφονία του γιου σας;

⦁ Πρόεδρος: Ποιον εννοείτε;

▪ Πατέρας: Ο Μιχαλολιάκος. Είναι τα χέρια του βαμμένα με το αίμα του γιου μου.

⦁ Πρόεδρος: Για  το σκέλος της εγκληματικής οργάνωσης δεν μπορείτε να ρωτάτε.

⦁ Συνήγορος Πολιτικής Αγωγής: Σας γαλήνεψε η ανάληψη πολιτικής ευθύνης που έγινε τελευταία;

▪ Πατέρας: Όχι βέβαια.

Χρυσός - Χαλκιδική, σχέση καταστροφική

Η εμπειρία μας δικαιώνει τους φόβους των κατοίκων της Χαλκιδικής για την εξόρυξη χρυσού. Μπροστά στο κέρδος οι πολυεθνικές και οι κυβερνήσεις δεν δίνουν δεκάρα για την καταστροφή του περιβάλλοντος ή για τις ανθρώπινες ζωές. Ο στόχος τους είναι ο πλούτος με οποιοδήποτε κόστος! Όλα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους χωρίς δεύτερη σκέψη αφού η πρώτη είναι το χρήμα! Τον τελευταίο καιρό έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις το θέμα των μεταλλείων στην Χαλκιδική. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι αποφασισμένοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους με οποιοδήποτε κόστος. Ας πάρουμε όμως την υπόθεση απ' την αρχή.

Τέλη του 2003 επί κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με υπουργό ανάπτυξης τον Άκη Τσοχατζόπουλο, υπουργό Οικονομικών τον Νίκο Χριστοδουλάκη και υφυπουργό τον Χρήστο Πάχτα μεσολάβησαν για να μεταβιβάσουν τα Μεταλλεία Κασσάνδρας από την καναδική εταιρία TVX στη νέα εταιρία Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. Ιδιοκτησία της Eldorado Gold SA και της κατασκευαστικής Ακτωρ Α.Ε. Του Μπόμπολα. Το ελληνικό δημόσιο αγοράζει τα Μεταλλεία 11.000.000 ευρώ από την TVX και τα πουλά την ίδια κιόλας μέρα στην ίδια τιμή στην Ελληνικός Χρυσός. Κατά συνέπεια το ελληνικό δημόσιο είχε μηδενικό κέρδος. Και σαν να μην έφτανε αυτό το ελληνικό δημόσιο παραχωρεί δηλαδή ξεπουλάει 300.000 στρέμματα αρχέγονου δάσους και η εταιρία απαλλάσσεται από οποιεσδήποτε οικονομικές υποχρεώσεις από την λειτουργία των μεταλλείων.

Από την άλλη ο Χρήστος Πάχτας πρώην υφυπουργός και νυν δήμαρχος Αριστοτέλη με προϋπηρεσία στα σκάνδαλα (Πόρτο Καρρά, Μεταλλεία Κασσάνδρας) ο οποίος υποστηρίζει την επένδυση ώστε να προσληφθούν τα «δικά του άτομα». Αλλά και εδώ όπως πάντα κάτι βρωμάει γιατί η Ελληνικός Χρυσός κερδίζει 4.240 ευρώ από το ΕΣΠΑ για κάθε άνεργο που «εκπαιδεύει». Όλες οι προσλήψεις έχουν το όνομα «Κατάρτιση και επιχορήγηση ανέργων στον παραγωγικό τομέα Β' της οικονομίας με υποχρεωτική απασχόληση». Είναι δηλαδή ένα επιδοτούμενο από το ΕΣΠΑ πρόγραμμα κατάρτισης δίμηνης διάρκειας (γι' αυτό έρχονται οι «υποχρεωτικές άδειες» μετά από δυο μήνες) με αντικείμενο «Παραγωγική διαδικασία στη βιομηχανική επεξεργασία των ορυκτών πρώτων υλών, Επιφανειακές εξορυκτικές εργασίες, υπόγειες εξορυκτικές εργασίες, χειρισμός κινητών μηχανημάτων».

Μετά την ολοκλήρωση της κατάρτισης τουλάχιστον το 30% των καταρτισθέντων οδηγείται σε απασχόληση στις επιχειρήσεις. Κάθε καταρτισμένος παίρνει ένα έντυπο οικονομικής αξίας 4.240 ευρώ με αποκλειστικό σκοπό την ανταλλαγή του με τις υπηρεσίες κατάρτισης που του παρέχει η επιχείρηση. Με αυτή την επιταγή πληρώνεται το πρόγραμμα κατάρτισης. Ο κάθε καταρτιζόμενος λαμβάνει το ποσό των 2.000 ευρώ για την συμμετοχή του στο πρόγραμμα. Με απλά λόγια :

• Για τους 500 περίπου που «προσλήφθηκαν» με αυτό τον τρόπο η εταιρία εισέπραξε από το ΕΣΠΑ 2.120.000 ευρώ.
• Το ΕΣΠΑ πλήρωσε στους «προσληφθέντες» από την εταιρία το ποσό των 1.000.000 ευρώ.

Άρα όπως καταλαβαίνουμε από ταμείο της Ελληνικής Χρυσός δεν βγήκε ούτε ευρώ!! Κερδοφόρα επιχείρηση η κατάρτιση ανέργων και λόγω χρημάτων και λόγω ανέξοδης προπαγάνδας!!

Και έκτος από την καταστροφική προπαγάνδα που κάνει η εταιρία, ο Πάχτας και τα φερέφωνα τους υπάρχει και η περιβαλλοντική καταστροφή. Σύμφωνα με τις μελέτες ανεξάρτητων επιστημονικών φορέων (Πρυτανικό Συμβούλιο Α.Π.Θ., Συμβούλιο Περιβάλλοντος Α.Π.Θ. Γεωπονικής Σχολής Α.Π.Θ. κ.α.) προκύπτει ότι :

• Θα προκληθεί ρύπανση επιφανειακών και υπόγειων νερών με θεϊκό και βαρέα μέταλλα.
• Υφαλμύριση του παράκτιου υδροφορέα από την βαρεία εξόρυξη στην Ολυμπιάδα.
• Εκτεταμένη ρύπανση από βαρέα μέταλλα των υδάτων,του εδάφους, της χλωρίδας, της πανίδας και των καλλιεργειών ακόμα και σε μεγάλες αποστάσεις από τη μεταλλευτική δραστηριότητα.
• Ρύπανση του αέρα με αιωρούμενα σωματίδια και βαρέα μέταλλα ιδιαίτερα αρσενικό. Η σκόνη μόνο από το μεταλλείο των Σκουριών θα ανέρχονται σε 3.116 τόνους/ώρα μέγεθος συγκρίσιμο με τις εκπομπές από την εξόρυξη λιγνίτη στα μεγάλα ορυχεία στη ΔΕΗ! Η επικίνδυνη αυτή σκόνη θα ταξιδεύει σε μεγάλες αποστάσεις.
• Η υλοτόμηση μεγάλων δασικών εκτάσεων θα αποτελέσει μια πληγή που δεν θα επουλωθεί ποτέ. Αρχέγονα δάση θα χαθούν οριστικά ενώ συνολικά η βιοποικιλότητα θα δεχτεί ένα τεράστιο πλήγμα.
• Η περιοχή αυτή έχει τη μεγαλύτερη δασοκάλυψη (92%) και τα μεγαλύτερα αποθέματα πόσιμου νερού σε όλη την Χαλκιδική.
• 15 εκατομμύρια κ.μ νερού το χρόνο αντλούνται και χάνονται μόνο από τις σημερινές μεταλλευτικές δραστηριότητες στην Β.Χαλκιδική ποσότητα που θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες 275.000 κατοίκων.

Παρά τις υποσχέσεις περί νέων θέσεων εργασίας η πραγματικότητα είναι ότι χάνονται πολλές περισσότερες με την μετατροπή της περιοχής από αγροτική-τουριστική σε βαριάς βιομηχανίας. Σημαντικά προβλήματα ειδικά σε μόλυνσης θα υπάρχουν και για επαγγέλματα σχετικά με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την δασοπονία, τη μελισσοκομία, την αλιεία. Ακόμα χειρότερες είναι οι συνέπειες για την υγεία των ανθρώπων. Από την μόλυνση με βαρέα μέταλλα όπως μόλυβδο, κάδμιο, υδράργυρο, αρσενικό και χαλκός μέσω διατροφικής αλυσίδας θα προκύψουν σοβαρές ασθένειες όπως αναιμία, νεφρικές βλάβες,επιδράσεις στο νευρικό σύστημα των παιδιών, γαστρεντερίτιδα, νεφρίτιδα, ηπατική κίρρωση,ίκτερος και καρκίνος.

Οι κάτοικοι απ' την μεριά τους που έχουν αντιληφθεί τα σοβαρά προβλήματα που θα επακολουθήσουν αγωνίζονται καθημερινός!! Αντιστέκονται στα σχέδια του κεφαλαίου που προσπαθεί να αρπάξει και να κατασπαράξει ότι θα του αποφέρει κέρδος. Αντιστέκονται στις δυνάμεις καταστολής, στην τηλεόραση και ότι άλλο μέσω προσπαθεί να σαμποτάρει τον αγώνα τους. Χιλιάδες κόσμου απ' όλη την Ελλάδα δείχνει την αλληλεγγύη του στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ!

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΧΡΥΣΟ ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΙΣ ΘΥΡΙΔΕΣ!!!

Κωνσταντίνα Μ.

Η ώρα των stuff

Στις μέρες μας η μάστιγα των ναρκωτικών θερίζει σε περιόδους κρίσης το ποσοστό των ναρκωτικών έχει αυξηθεί δραματικά. Κυρίως οι νέοι άνθρωποι καταφεύγουν σε τέτοιες λύσεις ώστε να αποφύγουν και να ξεχάσουν τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής τους. Μα όλα αυτά δεν είναι και τόσο τυχαία. Το σύνθημα «Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη» είναι επίκαιρο όσο ποτέ! Κράτος και μπάτσοι για άλλη μια φορά έχουν άψογη συνεργασία αφού αυτοί ουσιαστικά είναι οι έμποροι ναρκωτικών . «Πασάρουν» στην νεολαία ναρκωτικά ώστε να την «υπνωτίσουν», να την καθηλώσουν με στόχο να αδιαφορεί , να μην ενδιαφέρεται , να μην αντιδρά. Με αποτέλεσμα το κράτος να κάνει ότι θέλει, να περνάει όσα μέτρα θέλει ανενόχλητο χωρίς καμιά αντίσταση.

Στην Ελλάδα έκανε την εμφάνιση του ένα καινούργιο ναρκωτικό ονομαζόμενο σίσα. Η ουσία αυτή που έχει βάση την κρυσταλλική μεταμφεταμίνη είναι διεγερτική και προκαλεί επιθετικότητα ενώ δεν καταστέλλει την ερωτική επιθυμία όπως τα οπιοειδή. Η σίσα είναι πάμφθηνη καθώς η τιμή της δόσης της προσδιορίζεται στα 2 με 3 ευρώ.

Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα είναι η Αργεντινή το 2001-02. Στο απόγειο της κρίσης εμφανίστηκε το ναρκωτικό πάκο (κλέφτης του μυαλού). Νέοι και παιδιά κατανάλωναν αυτό το ναρκωτικό. Απέσυραν τη μαριχουάνα και την κοκαΐνη ώστε να γίνει δημοφιλέστερο. Το πάκο είναι κοκαΐνη που δεν έχει τελειώσει η επεξεργασία της.  Προέρχεται από την βάση της κοκαΐνης την κιτρινωπή πάστα που απομένει μετά την χημική επεξεργασία των φύλλων της κόκας με βενζίνη, τσιμέντο ή λίπασμα. Επειδή είναι η βάση της κοκαΐνης αυτό επιτρέπει να την αναμίξεις και να την «σπάσεις» για να γίνει περισσότερη με έκδοχα όλων των ειδών με μαλάτιον που είναι ποντικοφάρμακο, ταλκ, γυαλί σε σκόνη, σόδα. Χρήστες λένε πως όταν καπνίζουν πάκο δεν σκέφτονται τίποτα άλλο.Μένεις ξύπνιος 3 με 4 μέρες χωρίς να κοιμηθείς. Όσο τρέχουν τα λεπτά τρέχουν και τα χρήματα αφού ο κάθε χρήστης χρειάζεται ανά μια ώρα 10 πέσος. Οι επιπτώσεις που προκαλεί το πάκο είναι κυρίως τρεις:

·        Πρόβλημα στα πνευμόνια λόγω της υψηλής θερμοκρασίας που αυτό έχει.

·        Εγκαύματα στα χείλη και στα χέρια (μεγάλος αριθμός παιδιών ακρωτηρίασαν δάχτυλα γιατί παθαίνουν επαναλαμβανόμενες μολύνσεις).

·        Στο κεντρικό σύστημα, διότι κάνει τους νευρώνες να εξαντλούνται γρήγορα λόγω της υπερβολικής λειτουργίας.

Προκαλεί πρόωρη γήρανση και θάνατο των κυττάρων. Ουσιαστικά αποβλακώνονται γιατί μένει χωρίς νευρικό σύστημα.

Τέτοιες καταστάσεις δημιουργούνται εν καιρώ κρίσης όταν το κράτος εξαθλιώνει τη ζωή και σαν να μην φτάνει αυτό σου προσφέρει απλόχερα τρόπους ώστε να σου καταστείλει το μυαλό για να μην έχει ο κόσμος τις αντιδράσεις που δεν θα ήθελε καθόλου. Φτώχεια και εξαθλίωση οδηγούν την νεολαία στα ναρκωτικά. Μια ακόμα ευθύνη του κράτους που δεν θέλει να κάνει το παραμικρό ώστε να υπάρξει κάποια αλλαγή. Αντίθετα υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο τη ζωή του λαού με αβάσταχτη και άνιση φορολογία, μειώσεις μισθών, καταστολή, ανεργία. Έτσι οδηγεί πολλούς στα ναρκωτικά . Ένα κράτος που είναι ο αυτόχειρας στις αυτοκτονίες. Ένα κράτος κρεατομηχανή που τρώει ανθρώπους και ζωές. Ένα κράτος που δεν δίνει δεκάρα για το μέλλον της νεολαίας.

Τέλος φυσικά ένα αναγκαίο στοιχείο για την νεοφιλελεύθερη διανομή του πλούτου είναι ο αποκλεισμός μεγάλων κομματιών του πληθυσμού που δεν έχει θέση στην εργασιακή αγορά και στη διανομή πλούτου. Άρα τα ναρκωτικά είναι αναγκαία για να εδραιώσουν τον αποκλεισμό πως δεν θα υπάρξουν δηλαδή χιλιάδες υγιείς και σκεπτόμενοι νέοι που δεν θα θέσουν μια διαφορετική κοινωνία.

 

Κωνσταντίνα Μ.

Ανεργία, φτώχεια και εξαθλίωση - αναπόφευχτα φαινόμενα και μόνιμοι συνοδοιπόροι του καπιταλισμού

Η ανεργία, η φτώχεια και η εξαθλίωση που αγκαλιάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων των καπιταλιστικών χωρών δεν είναι ούτε τυχαία ούτε «αιώνια» φυσικά φαινόμενα. Είναι ιστορικά οικονομικο-κοινωνικά φαινόμενα σύμφυτα στον καπιταλισμό, απορρέουν αναπόφευχτα από τις σχέσεις παραγωγής του και όχι από τούτη ή εκείνη τη λαθεμένη οικονομική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, όπως ισχυρίζονται παραδοσιακοί αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί, αλλά και ρεφορμιστές της παλιάς και νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας. Ταυτόχρονα αποτελούν αναγκαίους όρους ύπαρξης, αναγκαίες προϋποθέσεις αυτού του εκμεταλλευτικού συστήματος. Συνοδεύουν μόνιμα τον καπιταλισμό και μπορούν να εξαλειφθούν μόνο με την επαναστατική ανατροπή-κατάργησή του.

Το φαινόμενο της ανεργίας έχει αναλυθεί και εξηγηθεί επιστημονικά από τους Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν-Στάλιν, οι αναλύσεις των οποίων έχουν επιβεβαιωθεί στο παρελθόν και επιβεβαιώνονται και από τη σημερινή σκληρή καπιταλιστική πραγματικότητα: τη μαζική χρόνια ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σ' όλο τον κόσμο.

Ο Μαρξ, αναλύοντας επιστημονικά την ανάπτυξη του καπιταλισμού, απέδειξε, ότι η ανεργία έχει τη ρίζα της στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην ύπαρξη και δράση του οικονομικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, ότι είναι ένας αναπόφευχτος και μόνιμος συνοδοιπόρος του καπιταλισμού που το μέγεθος της επηρεάζει άμεσα την κατάσταση της εργατικής τάξης. Το ύψος της ανεργίας είναι, μαζί μ' άλλους παράγοντες, χαρακτηριστικό για το μέγεθος της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης. Η σχετική και η απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης καθορίζεται τόσο από τη δράση του βασικού οικονομικού νόμου του μονοπωλιακού καπιταλισμού όσο και από τη δράση του γενικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, θέμα που δεν αναπτύσσεται στο παρόν σημείωμα.

Ο Μαρξ, μελετώντας και αναλύοντας το προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης, αποκάλυψε τις αιτίες εμφάνισης της ανεργίας. Κατέδειξε ότι η ανεργία προκαλείται από το προτσές της καπιταλιστικής συσσώρευσης, που συνοδεύεται από αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, και ότι η αύξηση του πλούτου που ιδιοποιείται το κεφάλαιο δεν οδηγεί στη μείωση της ανεργίας αλλά αντίθετα στην αύξηση της, δηλ. σε αύξηση του «βιομηχανικού εφεδρικού στρατού».

Ο γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης, που ανακάλυψε ο Μαρξ και που δρα ανεξάρτητα από τη θέληση και τη συνείδησή μας, όπως και κάθε οικονομικός νόμος, διατυπώνεται στο «Κεφάλαιο» ως εξής:

 «Όσο μεγαλύτερος είναι ο κοινωνικός πλούτος, το κεφάλαιο που λειτουργεί, η έκταση και η ένταση της αύξησης του, επομένως και το απόλυτο μέγεθος του προλεταριάτου και η παραγωγική δύναμη της εργασίας του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός. Η αύξηση της διαθέσιμης εργατικής δύναμης προκαλείται από τις ίδιες αιτίες που προκαλούν την αύξηση της επεκτατικής δύναμης του κεφαλαίου. Επομένως, το σχετικό μέγεθος του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού αυξάνει μαζί με τις δυνάμεις του πλούτου. Όσο μεγαλύτερος όμως είναι αυτός ο εφεδρικός στρατός σε σχέση με τον εν ενεργεία εργατικό στρατό, τόσο μαζικότερος είναι ο σταθεροποιημένος υπερπληθυσμός, που η φτώχεια του είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα βάσανα της δουλειάς του. Τέλος, όσο πιο μεγάλο είναι το εξαθλιωμένο στρώμα της εργατικής τάξης και ο βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο επίσημος παουπερισμός. Αυτός είναι ο απόλυτος, γενικός νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Όπως όλοι οι άλλοι νόμοι, έτσι κι' αυτός τροποποιείται από πολλαπλά περιστατικά, που η ανάλυση τους δεν μπορεί να γίνει εδώ» (Κ Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 667). Επίσης ο Λένιν σημειώνει σχετικά: «η συσσώρευση του κεφαλαίου, επιταχύνοντας την εκτόπιση των εργατών από τις μηχανές και δημιουργώντας στον ένα πόλο πλούτη και στον άλλο αθλιότητα, γεννά και τον λεγόμενο «βιομηχανικό εφεδρικό στρατό», το «σχετικό πλεόνασμα» εργατών ή τον «καπιταλιστικό υπερπληθυσμό», που παίρνει εξαιρετικά ποικίλες μορφές και δίνει στο κεφάλαιο τη δυνατότητα να διευρύνει εξαιρετικά γρήγορα την παραγωγή. Η δυνατότητα αυτή σε σύνδεση με την πίστη και τη συσσώρευση του κεφαλαίου σε μέσα παραγωγής δίνει, ανάμεσα στ’ άλλα, το κλειδί για την κατανόηση των  κ ρ ί σ ε ω ν  υπερπαραγωγής, που στις καπιταλιστικές χώρες επέρχονται περιοδικά, στην αρχή κάθε 10 χρόνια κατά μέσο όρο και έπειτα σε πιο μακρόχρονα και λιγότερο καθορισμένο χρονικά διαστήματα» (Λένιν: τομ.21, σελ. 52-53).   

Στην καπιταλιστική κοινωνία, και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης και χρόνιας μαζικής ανεργίας, η αύξηση και συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των καπιταλιστών, που προκαλεί χειροτέρευση της κατάστασης των εργαζομένων οι οποίοι δημιουργούν αυτόν τον πλούτο, σημαίνει ταυτόχρονα αύξηση της εξαθλίωσης τους: «στο μέτρο που συσσωρεύεται το κεφάλαιο χειροτερεύει υποχρεωτικά η κατάσταση του εργάτη, αδιάφορο αν είναι καλή ή κακή η πληρωμή του... η συσσώρευση πλούτου στον ένα πόλο είναι ταυτόχρονα συσσώρευση αθλιότητας, βασάνου εργασίας, σκλαβιάς, αμάθειας, αποκτήνωσης και ηθικής κατάπτωσης στον αντίπολο, δηλ. για την εργατική τάξη που παράγει με τη μορφή κεφαλαίου  το δικό της προϊόν» (Κ Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 668-669).

Το τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που είναι περιττό για τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, για τη διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή, ονομάζεται «σχετικός υπερπληθυσμός» δηλ. είναι περιττό μόνο σε σχέση με τις ανάγκες αξιοποίησης του κεφαλαίου που καθορίζονται από το Κέρδος: «η καπιταλιστική συσσώρευση παράγει ακόμα περισσότερο διαρκώς, και μάλιστα σε σχέση με την ένταση και την έκταση της, ένα σχετικό, επομένως περιττό ή πρόσθετο εργατικό πληθυσμό» (Κ Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 653).

Η αύξηση της ανεργίας και το υψηλό ποσοστό της είναι για τους καπιταλιστές και ένα εντελώς απαραίτητο μέσο για τη συσσώρευση πλούτου, για την επιτάχυνση της συσσώρευσης του κεφαλαίου: «η υπερβολική εργασία του απασχολημένου μέρους της εργατικής τάξης πληθαίνει τις γραμμές της εφεδρείας της, ενώ αντίθετα η αυξημένη πίεση, που η εφεδρεία ασκεί με το συναγωνισμό της στους απασχολημένους εργάτες, τους υποχρεώνει να εργάζονται υπερβολικά και να υποτάσσονται στις προσταγές του κεφαλαίου. Η καταδίκη ενός μέρους της εργατικής τάξης σε αναγκαστική αργία εξαιτίας της υπερβολικής εργασίας του άλλου μέρους, και αντίστροφα, μετατρέπεται σε μέσο πλουτισμού του ξεχωριστού κεφαλαιοκράτη και επιταχύνει ταυτόχρονα τη δημιουργία του βιομηχανικού εφεδρικού στρατού σε κλίμακα που ν' ανταποκρίνεται στην πρόοδο της κοινωνικής συσσώρευσης» (Κ Μαρξ: «Το Κεφάλαιο», τόμος 1ος, σελ. 659).

Η ανεργία, και μάλιστα το υψηλό ποσοστό της, είναι επίσης ένας αναγκαίος όρος ύπαρξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής για δυο λόγους: πρώτο, για να υπάρχουν αρκετές εργατικές δυνάμεις διαθέσιμες που θα απαιτηθούν σε περίπτωση επέκτασης της καπιταλιστικής παραγωγής, και δεύτερο, οι καπιταλιστές χρειάζονται τους άνεργους εργάτες ώστε να ασκούν πίεση στο τμήμα εκείνο των εργαζομένων που εξακολουθεί να δουλεύει, πίεση που αποσκοπεί στη μείωση των μισθών τους, στην εντατικοποίηση της εργασίας, στην πτώση του βιοτικού επιπέδου και στη χειροτέρευση των όρων-συνθηκών εργασίας. Γι' αυτούς τους λόγους, εκτός του ότι η εξάλειψη της ανεργίας στα πλαίσια του καπιταλισμού είναι αδύνατη, οι καπιταλιστές δεν ενδιαφέρονται για την εξάλειψη της: «...κανένας καπιταλιστής... δεν είναι ποτέ για πλήρη εξάλειψη της ανεργίας, με κανένα αντάλλαγμα δεν θα δέχονταν μια κατάργηση της στρατιάς των ανέργων, της οποίας η επιδίωξη είναι η πίεση στην αγορά εργασίας, για φτηνές εργατικές δυνάμεις»(Στάλιν: «Ζητήματα Λενινισμού», σελ. 820, Μόσχα 1938).

Επομένως, και οι «θεωρίες» των διαφόρων αστών οικονομολόγων περί «πλήρους απασχόλησης» και «εξάλειψης της ανεργίας» στον καπιταλισμό που  έχουν την καταγωγή τους στις απόψεις του J.M.Keynes, κλπ. και διαφημίστηκαν ως «πλήρη απασχόληση σε μια ελεύθερη κοινωνία» (W.Beveridge, κλπ.) παρόλο που κυριάρχησαν μετά τον πόλεμο, κυρίως στις δεκαετίες ΄50-΄60 και καλλιέργησαν στις γραμμές των εργαζομένων και της νεολαίας διάφορες αυταπάτες, δεν είχαν ούτε τότε ούτε και σήμερα επιστημονική βάση.

Τέλος, το φαινόμενο της ανεργίας και η αύξησή της δεν είναι αποτέλεσμα ετούτης ή της άλλης οικονομικής πολιτικής, όπως ισχυρίζονται οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του «Κ»ΚΕ («η αύξηση της ανεργίας... είναι αναπόσπαστο φαινόμενο και συνέπεια της πολιτικής που στηρίζει την κεφαλαιοκρατική παραγωγή και συγκεντροποίηση» (!) («Ρ» 22.9.2004, σελ. 11) μα ούτε και εξαλείφεται στα πλαίσια του καπιταλισμού έστω κι αν «τιμωρηθούν οι πολιτικά υπεύθυνοι» όπως επίσης ισχυρίζονται οι χρουστσοφικοί («κι αν με τον αγώνα σας δεν τιμωρήσετε τους πραγματικούς πολιτικούς υπεύθυνους, το φάσμα της ανεργίας θα το βρίσκεται διαρκώς μπροστά σας» («Ρ» 28.9.2004, σελ.15). Εδώ οι χρουστσοφικοί σοσιαλδημοκράτες αναμασούν τις γνωστές αντεπιστημονικές απόψεις της χυδαίας αστικής πολιτικής οικονομίας, γιατί το φαινόμενο της ανεργίας εξαλείφεται μόνο στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Να, λοιπόν, πως παραπλανούν και εξαπατούν την εργατική τάξη οι προδότες χρουστσοφικοί ηγέτες των «Κ»ΚΕ-«Κ»ΝΕ με τις σοσιαλδημοκρατικές τους συνταγές: «τιμωρήστε τους πολιτικά υπεύθυνους αλλά μην ανατρέπεται το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά μόνιμα και αναπόφευκτα την ανεργία»!!!     

      

***

Η πάλη της εργατικής τάξης

Φυσικά η εργατική τάξη δεν είναι δυνατό να ακυρώσει ή να σταματήσει-εξαλείψει τη δράση του νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης, όμως μπορεί και πρέπει να αντισταθεί στις συνέπειες και στον καταστροφικό του χαρακτήρα:

«Μόλις οι εργάτες ανακαλύψουν το μυστικό του πως συμβαίνει ώστε, όσο περισσότερο εργάζονται, όσο περισσότερο ξένο πλούτο παράγουν κι όσο περισσότερο αυξάνει η παραγωγική δύναμη της εργασίας τους, τόσο πιο επισφαλής να γίνεται γι' αυτούς ακόμα και η λειτουργία τους σαν μέσο αξιοποίησης του κεφαλαίου, μόλις ανακαλύψουν πως ο βαθμός εντατικότητας του συναγωνισμού μεταξύ τους εξαρτιέται ολότελα από την πίεση του σχετικού υπερπληθυσμού, επομένως, μόλις επιχειρήσουν με τα εργατικά σωματεία κλπ. να οργανώσουν μια σχεδιασμένη συνεργασία εργαζομένων και ανέργων για να σπάσουν ή να εξασθενήσουν τις καταστρεπτικές για την τάξη τους συνέπειες αυτού του φυσικού νόμου της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, – βάζουν τις φωνές το κεφάλαιο και ο συκοφάντης οικονομολόγος του για καταπάτηση του «αιώνιου» και σαν να λέμε «ιερού» νόμου της ζήτησης και της προσφοράς. Γιατί κάθε αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους άνεργους διαταράζει το «καθαρό» παιχνίδι αυτού του νόμου» (Κ. Μαρξ: «Το Κεφάλαιο»,τόμος 1ος, σελ. 663).

Επομένως για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης συνολικά και για να μην «ξεπέσει σε μια άμορφη μάζα αφανισμένων φτωχοδιαβόλων» έχει σπουδαία σημασία η κοινή σχεδιασμένη συνεργασία και πάλη των εργαζομένων και των άνεργων εργατών ενάντια στο κεφάλαιο για να εξασθενήσουν τις καταστροφικές γι' αυτούς συνέπειες της δράσης του γενικού νόμου της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτή η πάλη όσο ισχυρή κι αν είναι δε μπορεί να εξαλείψει τη δράση των οικονομικών νόμων του καπιταλισμού και να τους καταργήσει. Οι νόμοι αυτοί μπορεί να εξαλειφθούν μόνο με την κατάργηση του ίδιου του συστήματος: «επειδή όμως είναι τέτοια η τάση των πραγμάτων στο σημερινό σύστημα, μήπως αυτό πάει να πει ότι η εργατική τάξη θα έπρεπε να παραιτηθεί από την αντίστασή της ενάντια στους ληστρικούς σφετερισμούς του κεφαλαίου και να εγκαταλείψει τις προσπάθειες της να επωφεληθεί με τον καλύτερο τρόπο από τις ευνοϊκές περιστάσεις για την πρόσκαιρη καλυτέρεψη της θέσης της; Αν το έκανε αυτό θα ξέπεφτε σε κατάσταση μιας άμορφης μάζας από αφανισμένους φτωχούς διαβόλους που τίποτε δε μπορεί να τους σώσει... Αν υποχωρούσαν άνανδρα στην καθημερινή σύγκρουση τους με το κεφάλαιο, θ' αποδείχνονταν ανίκανοι να επιχειρήσουν ένα οποιοδήποτε πλατύτατο κίνημα» (Κ Μαρξ: «Μισθός, τιμή και κέρδος», σελ. 79-80).

Η εργατική τάξη και οι επαναστατικές συνδικαλιστικές οργανώσεις (οι σημερινές στη χώρα μας είναι εξολοκλήρου όλες ρεφορμιστικές) δεν πρέπει να περιορίζουν την πάλη τους μόνο στην απόκρουση των βίαιων επιθέσεων του κεφαλαίου και ενάντια στα αποτελέσματα του καπιταλιστικού συστήματος: «αποτυχαίνουν ολοκληρωτικά στο σκοπό τους όταν περιορίζονται σ' ένα μικρό πόλεμο ενάντια στα αποτελέσματα του σημερινού συστήματος, αντί να προσπαθούν ταυτόχρονα να το αλλάξουν, αντί να χρησιμοποιούν τις οργανωμένες δυνάμεις τους σαν ένα μοχλό για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης, δηλαδή για την οριστική κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας» (Κ. Μαρξ: «Μισθός, τιμή και κέρδος», σελ. 81).

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι τα προβλήματα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας δε μπορούν να λυθούν στα πλαίσια του καπιταλισμού και ότι οι θεωρίες των αστών και ρεφορμιστών πολιτικών και οικονομολόγων που προβάλλουν τέτοιου είδους αξιώσεις δεν έχουν καμιά απολύτως επιστημονική βάση, υπηρετούν το κεφάλαιο και διαδίδονται για εξαπάτηση των εργαζομένων. Τα φαινόμενα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας ως σύμφυτα στον καπιταλισμό φαινόμενα θα εξαλειφθούν μαζί με την εξαφάνιση του. Ως προβλήματα της καπιταλιστικής κοινωνίας μπορούν να λυθούν μόνο στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό όπως έδειξε η ιστορική πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση των Λένιν-Στάλιν.

Οι απόψεις του Τροφίμ Ντενίσοβιτς Λυσένκο για την γενετική

Ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν την πνευματική ζωή της Σοβιετικής Ένωσης, στις  δεκαετίες του 1930 και 1940, ήταν η αντιπαράθεση πάνω σε θέματα βιολογίας που είχε μεγάλο αντίκτυπο σ’ ολόκληρη τη σοβιετική κοινωνία ενώ απασχόλησε πολλούς διανοούμενους και στη Δύση. Η αντιπαράθεση άρχισε γιατί από το 1935 και ύστερα μια ολοένα και αυξανόμενη μερίδα σοβιετικών βιολόγων, μ’ επικεφαλής τον γεωπόνο Τροφίμ Ντενίσοβιτς Λυσένκο (1898-1976), αμφισβήτησε τις βασικές αρχές της μεντελιανής γενετικής, της γονιδιακής θεωρίας της κληρονομικότητας. Αυτή η θεωρία περιλάμβανε τους νόμους του Γκρέγκορ Μέντελ για την υβριδική διασταύρωση καθώς και τα ευρήματα του αμερικανού βιολόγου Τόμας Μόργκαν για το ρόλο των χρωμοσωμάτων στη κληρονομικότητα. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι η προαναφερόμενη αμφισβήτηση δεν αφορούσε τα πειραματικά αποτελέσματα που είχαν συγκεντρώσει οι βιολόγοι που υποστήριζαν την γονιδιακή θεωρία της κληρονομικότητας (όπως για παράδειγμα η παρουσία των χρωμοσωμάτων στον κυτταρικό πυρήνα, ο αναδιπλασιασμός τους κατά την κυτταρική διαίρεση, η συσχέτιση μεταξύ χρωμοσωματικών μεταλλαγών και νέων εξωτερικών χαρακτήρων) αλλά μόνο την θεωρητική ερμηνεία που αυτοί τους έδιναν εκείνη την εποχή. Οι δύο κύριες θέσεις στις οποίες στηρίζονταν η μεντελιανή θεωρία της γενετικής ήταν οι ακόλουθες:

Σύμφωνα με την πρώτη θέση, η κληρονομικότητα καθορίζεται από ένα εξειδικευμένο τμήμα του οργανισμού, τα γονίδια. Τα γονίδια θεωρούνταν ως αυτό αναπαραγόμενα σωματίδια και κάθε κύτταρο ενός ζωντανού οργανισμού διαθέτει ένα πλήρες σύνολο αφού κάθε κυτταρική διαίρεση συνοδεύεται από τον αναδιπλασιασμό και την διαίρεση των γονιδίων. Το γονίδιο αναφερόταν, απ’ τους μεντελιανούς γενετιστές, ως το «άτομο της κληρονομικότητας» και για κάθε γονίδιο υπήρχε η υπόθεση ότι ελέγχει κάποια διαδικασία της ανάπτυξης που αποκρυσταλλώνεται στην εμφάνιση κάποιου συγκεκριμένου χαρακτηριστικού του οργανισμού. Όπως είχε πει και ο διάσημος Βρετανός βιολόγος C. H. Waddington το 1948: «Η μελέτη της κληρονομικότητας έχει αποκαλύψει μέσα στο κύτταρο την παρουσία μιας συλλογής μοναδιαίων γονιδίων που ελέγχουν σχεδόν όλους εκείνους τους χαρακτήρες που μπορούν να διερευνηθούν πειραματικά. Τούτο το γεγονός από μόνο του αποτελεί ένα ισχυρό δέλεαρ να υιοθετήσουμε την άποψη ότι οι οργανισμοί βασικά αντιπροσωπεύονται απ’ τα γονίδιά τους, ότι μπορούν να ιδωθούν ως μια επαρκή περίληψη των γονιδίων τους».

Η δεύτερη βασική πρόταση της μεντελιανής γενετικής ήταν η εξήγηση της μεταβλητότητας των οργανισμών διαμέσου των τυχαίων μεταλλαγών στο γονιδιακό μηχανισμό. Τα γονίδια αλληλεπιδρούν μ’ ένα πολύπλοκο τρόπο με το εξωτερικό περιβάλλον στην διάρκεια της ανάπτυξης του οργανισμού με αποτέλεσμα τα χαρακτηριστικά του ενήλικου οργανισμού ν’ αποτελούν το προϊόν αυτής της αλληλεπίδρασης. Το περιβάλλον όμως δεν επηρεάζει απ’ ευθείας τη κληρονομική βάση του οργανισμού. Η πηγή της φαινόμενης μεταβλητότητας των ζωντανών οργανισμών βρίσκεται στις αυθόρμητες και ολότελα τυχαίες αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στη δομή και στο μηχανισμό των γονιδίων. 

Ας περάσουμε να δούμε, τώρα, στην κριτική της γονιδιακής θεωρίας της κληρονομικότητας από τον Λυσένκο και τη σχολή του.

Κατά πρώτον, ο Λυσένκο απέρριπτε την ιδέα ότι η κληρονομικότητα ελέγχεται από μια εξειδικευμένη και αμετάλλακτη κληρονομική ουσία – το σύστημα των γονιδίων. Υποστήριζε ότι η κληρονομικότητα μπορεί μόνο να θεωρηθεί ως μια ιδιότητα της οργάνωσης της έμβιας ύλης, μια ιδιότητα εγγενής στον οργανισμό σαν σύνολο. Χαρακτηριστικός ήταν ο ορισμός που έδινε ο Λυσένκο στην κληρονομικότητα ως «την ιδιότητα ενός ζωντανού οργανισμού να απαιτεί καθορισμένες συνθήκες για την ζωή και την ανάπτυξή του και να αποκρίνεται με ένα καθορισμένο τρόπο στην επίδραση των εξωτερικών συνθηκών». Η υπόθεση για την ύπαρξη ενός εξειδικευμένου «οργάνου» της κληρονομικότητας έρχεται σ’ αντίθεση με ό,τι γνωρίζουμε για την φύση της έμβιας ύλης. Ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζει πως τα γονίδια, που παραμένουν αμετάβλητα μέσα στους πολλαπλούς και συνεχείς μετασχηματισμούς που χαρακτηρίζουν το κύτταρο, από μόνη της μια αξιοθαύμαστη ιδιότητα, έχουν την επιπλέον ιδιότητα να ελέγχουν και να ρυθμίζουν τις αναπτυξιακές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στον υπόλοιπο οργανισμό. Η ανάπτυξη σ’ όλους τους ανώτερους οργανισμούς συνοδεύεται από μια εντυπωσιακή διαφοροποίηση των ιστών. Αν, όμως, κάθε κύτταρο παραλαμβάνει ένα πλήρες και πανομοιότυπο σύνολο γονιδίων, τότε πως είναι δυνατόν να εξηγηθούν οι διαφορές μεταξύ των ιστών και των οργάνων;

Οποιαδήποτε και αν είναι η βιομοριακή σύνθεση των γονιδίων, η ικανότητά τους για αναπαραγωγή εξαρτάται από το κυτταρόπλασμα. Το γονίδιο, επομένως, δεν μπορεί να είναι αυτόνομος και καθοριστικός της κληρονομικότητας αφού το ίδιο είναι εξαρτημένο από κυτταρόπλασμα και, έτσι, η κληρονομικότητα συναρτάται από την συνολική οργάνωση του κυττάρου και όχι από ένα μέρος του. Η αυτονομία του γονιδίου μπορεί να στοιχειοθετηθεί μόνο προϋποθέτοντας ότι εξαρτάται από το κυτταρόπλασμα για τροφή και ενέργεια με τον ίδιο τρόπο που ένα βακτήριο εξαρτάται από ένα θρεπτικό μέσο για τροφή και ενέργεια. Μ’ άλλα λόγια το γονίδιο διαθέτει το βασικό χαρακτηριστικό ενός ζωντανού οργανισμού. Είναι αδύνατο να συλλάβει κανείς την κληρονομικότητα ως οτιδήποτε άλλο εκτός από μια γενική ιδιότητα της έμβιας ύλης, δηλαδή, ως μια μεταβολική διαδικασία και όχι ως ένα δομικό υλικό πρότυπο. Το γονίδιο, τονίζει ο Λυσένκο, είναι μια μεταφυσική οντότητα που δεν μπορεί να έχει πραγματική ύπαρξη διότι του αποδίδονται ιδιότητες που κανένα μέρος ενός ζωντανού συστήματος δεν διαθέτει. Η μη αποδοχή, όμως, του γονιδίου ως ένα εξειδικευμένο όργανο της κληρονομικότητας δεν συνεπάγεται και την μη αποδοχή των χρωμοσωμάτων. Χωρίς καμία αμφιβολία, τα χρωμοσώματα διαθέτουν μια εξαιρετικά περίπλοκη δομή και παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στις κυτταρικές λειτουργίες. Αυτό που τίθεται σε αμφιβολία για τα χρωμοσώματα είναι ο ρόλος που τους έχει αναθέσει η γονιδιακή θεωρία. 

Ένα άλλο σημείο στο οποίο εστιαζόταν η κριτική του Λυσένκο στην μεντελιανή γενετική αφορούσε τον ρόλο του εξωτερικού περιβάλλοντος στη διαμόρφωση της κληρονομικότητας του οργανισμού. Κανείς, βέβαια, μεντελιανός βιολόγος δεν αρνούνταν τη σημασία του περιβάλλοντος. Οι πολλαπλές σχέσεις προσαρμογής και ρύθμισης μεταξύ του περιβάλλοντος και του οργανισμού σε κάθε στιγμή της ζωής του ήταν παραδεκτές απ’ όλους τους βιολόγους. Η σχέση, όμως, μεταξύ κληρονομικότητας και περιβάλλοντος που υπέθετε η μεντελιανή γενετική ήταν μηχανική. Το περιβάλλον θεωρούνταν ως ένα υπόβαθρο με το οποίο αλληλεπιδρά το αμετάβλητο – αμετάβλητο αν εξαιρέσει κανείς τις τυχαίες μεταλλάξεις – κληρονομικό υλικό προκειμένου να σχηματίσει τα γνωρίσματα του οργανισμού. Το περιβάλλον επηρεάζει το βαθμό και τη μορφή της έκφρασης των γνωρισμάτων του οργανισμού αλλά όχι και τα γονίδια που, σε τελική ανάλυση, τα ελέγχουν.  Η βασική μεντελιανή υπόθεση ήταν ότι τα γονίδια παραμένουν αμετάβλητα και ανεπηρέαστα από το περιβάλλον κατά την διάρκεια της ανάπτυξης του οργανισμού. Οποιεσδήποτε μεταλλάξεις παρατηρούνταν στα γονίδια χαρακτηρίζονταν είτε αυθόρμητες είτε ως αποτέλεσμα κάποιων εξωτερικών παραγόντων όπως π.χ. ακτίνων Χ, υπεριώδους ακτινοβολίας, διαφόρων χημικών ουσιών και άλλων.

Σ΄ αυτό το σημείο, ο Λυσένκο και άλλοι βιολόγοι διατυπώνουν δύο ενστάσεις. Κατά πρώτον, μια τέτοια μηχανική εικόνα της σχέσης οργανισμού και περιβάλλοντος βρίσκονταν σε διάσταση με τις αμοιβαίες σχέσεις προσαρμογής που παρατηρούνταν  στις φυσιολογικές και βιοχημικές μελέτες των ζωντανών συστημάτων. Κατά δεύτερο, υπονοεί, εμμέσως πλην σαφώς, ότι αν και οργανισμός βρίσκεται σε μια τέτοια οργανική σύνδεση με το περιβάλλον σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορεί να διαχωρισθεί απ’ αυτό, υπάρχει, μολαταύτα, ένα μέρος του οργανισμού το οποίο δεν επηρεάζεται από το περιβάλλον. Ταυτόχρονα, όμως, αυτό ακριβώς το μέρος που είναι απομονωμένο από την επιρροή του περιβάλλοντος έχει την ικανότητα να ελέγχει εκείνες τις σχέσεις προσαρμογής μεταξύ του περιβάλλοντος και του οργανισμού που αποτελούν την ουσία της έμβιας ύλης. Έτσι, η δράση του περιβάλλοντος στον οργανισμό, όπως τον κατανοεί η μεντελιανή γενετική, οδηγεί στα ίδια λογικά αδιέξοδα που οδηγεί και η έννοια της ιδιαίτερης κληρονομικής ουσίας. 

Ποιοί ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τον Λυσένκο και άλλους σοβιετικούς βιολόγους να αμφισβητήσουν τις αρχές της μεντελιανής γενετικής, της γονιδιακής θεωρίας της κληρονομικότητας; Την απάντηση θα πρέπει ν’ αναζητήσουμε στις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Σοβιετική Ένωση και την ιδιαίτερη ανάπτυξη που είχε η βιολογική επιστήμη μέσα σ’ αυτές. 

Η ανάπτυξη όλων των επιστημών μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917 ήταν θεαματική. Από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής της η σοβιετική κυβέρνηση προχώρησε στην σχεδιασμένη ανάπτυξη της επιστήμης σε τεράστια κλίμακα. Συνέπεια αυτής της σχεδιασμένης πολιτικής ήταν ότι για πολλά χρόνια η Σοβιετική Ένωση αφιέρωσε μεγαλύτερο ποσό πόρων για την επιστημονική έρευνα σε σχέση με οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στην οργάνωση της βιολογικής έρευνας ιδιαίτερα σε σχέση με την γεωργία. Προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες της σοσιαλιστικής γεωργίας, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη αλυσίδα Αγρονομικών Ινστιτούτων. Με την επιτυχή ολοκλήρωση της κολεκτιβοποίησης, η βιολογική επιστήμη απόκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία ως καθοριστικός παράγοντας στον ρυθμό αγροτικής ανάπτυξης και οι απαιτήσεις των κολχόζνικων απ’ τους επιστήμονες για συμβουλές και βοήθεια στην επίλυση πρακτικών προβλημάτων έγιναν πιο επιτακτικές.  Πολλά συνεταιριστικά αγροκτήματα, τα κολχόζ, παίρναν ενεργά μέρος σε πειραματική δουλειά που ξεκινούσε ένα Ινστιτούτο. Κάθε κολχόζ διέθετε ένα μικρό εργαστήριο κυρίως για ελέγχους ρουτίνας αλλά και για κάποια ερευνητική δουλειά ανάλογα με την πρωτοβουλία των κολχόζνικων. Η σύνδεση μεταξύ επιστήμης και πρακτικής ήταν επομένως πολύ στενή και ζωντανή και αυτό το γεγονός έπαιξε σημαντικό ρόλο σ’ εκείνες τις επιστημονικές εξελίξεις που έδωσαν το έναυσμα για την διένεξη.

Πολύ μεγάλη δραστηριότητα, που περιλάμβανε πολλά ερευνητικά Ινστιτούτα, σημειώθηκε στον τομέα παραγωγής και επιλογής υψηλής ποιότητας σπόρων για τις ανάγκες των κολχόζ. Η ανάγκη παραγωγής υψηλής ποιότητας σπόρων και ανάπτυξης φυτικών ποικιλιών υψηλών στρεμματικών αποδόσεων ήταν ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη της σοβιετικής γεωργίας και οικονομίας γενικότερα. Η επιστημονική λύση αυτού του προβλήματος δεν ήταν μόνο απόλυτα επιτακτική αλλά και απόλυτα δυνατή μιας και η ίδια η οργάνωση των κολχόζ δημιούργησε τεράστιο πεδίο ανάπτυξης της βιολογικής και αγρονομικής επιστήμης. Η περισσότερη δουλειά εδώ έγινε από την αρχή με βάση τις αρχές της «ορθόδοξης» γενετικής θεωρίας από επιστήμονες με πολύ καλή κατάρτιση στην μεντελιανή γενετική η οποία, σημειωτέον, διδασκόταν σχεδόν σ’ όλα τα πανεπιστήμια της χώρας μέχρι και το 1948. Και όμως, τα αποτελέσματα όλων των προσπαθειών που έγιναν υπό την καθοδήγηση της μεντελιανής γενετικής δεν ήταν τ’ αναμενόμενα. Αντίθετα, τα πειράματα που έγιναν στη βάση αρχών που βρίσκονταν σε διάσταση με την μεντελιανή γενετική είχαν επιτυχή έκβαση. 

Το πρώτο συγκεκριμένο επίτευγμα ήταν η τεχνική της εαρινοποίησης που ανέπτυξε ο Λυσένκο μετά από μια σειρά πειράματα στα 1926-1929. Η τεχνική αυτή επέτρεψε την μετατροπή χειμερινών ποικιλιών σιταριού σε εαρινές διαμέσου προσεκτικής μεταβολής των εξωτερικών συνθηκών κατά την διαδικασία ανάπτυξης του φυτού. Δεδομένου ότι οι η χειμερινή και η εαρινή ποικιλία σιταριού χαρακτηρίζονταν από διαφορετική γενετική βάση, δηλαδή κληρονομικότητα, τα πειράματα που αποσκοπούσαν στη μετατροπή της μιας στην άλλη έρχονταν καταφανώς σε αντίθεση με τη βασική παραδοχή της μεντελιανής γενετικής η οποία απέρριπτε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.  Οι νέες ποικιλίες είχαν σημαντικά μεγαλύτερη απόδοση καρπού και πολλά κολχόζ γρήγορα υιοθέτησαν τη μέθοδο. Μέχρι το 1941 πάνω από 20 εκατομμύρια εκτάρια είχαν σπαρθεί με ποικιλίες που προήλθαν από διάφορες τεχνικές εαρινοποίησης.

Μια ακόμη σημαντική αγροτεχνική μέθοδο που πρότεινε ο Λυσένκο ήταν η ενδοποικιλιακή διασταύρωση. Αφαιρούσαν τους στήμονες (τα φυτικά όργανα που παράγουν γύρη) σε φυτά, όπως το σιτάρι και το κριθάρι, τα οποία εκ φύσεως αναπαράγονταν με αυτογονιμοποίηση, και μετά τα ράντιζαν με γύρη από φυτά της ίδια ποικιλίας αλλά που είχαν σπαρθεί σ’ άλλη τοποθεσία. Η υπόθεση, πίσω απ’ αυτή τη μέθοδο ήταν η εξής. Φυτά από διαφορετικές τοποθεσίες, με διαφορετικές συνθήκες θερμοκρασίας, υγρασίας, σύστασης εδάφους κλπ, θα είχαν διαφορετική, έστω και σε μικρό βαθμό, γενετική ταυτότητα μολονότι άνηκαν στην ίδια ποικιλία. Κατά συνέπεια απ’ τη διασταύρωση τους θα προκύψουν φυτά με μεγαλύτερη ζωντάνια και αντοχή αφού ήταν ήδη γνωστό ότι, μετά από κάμποσες γενιές, συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο σε φυτά που γονιμοποιούνταν απ’ την ίδια τους τη γύρη. Μολονότι και αυτή η υπόθεση έρχονταν σ’ αντίθεση με τις αρχές της μεντελιανής γενετικής, που όριζε ότι φυτά από την ίδια ποικιλία διαθέτουν την ίδια γενετική σύσταση ανεξαρτήτως τοποθεσίας, στην πράξη επιβεβαιώθηκε. Η πρώτη γενιά φυτών που προήλθε από ενδοποικιλιακή διασταύρωση παρουσίασε αυξημένη απόδοση καρπού. 

O Λυσένκο και οι συνεργάτες του πρότειναν αρκετά άλλα αγροτεχνικά μέτρα που για λόγους χώρου δεν μπορούν να περιγραφούν εδώ. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε την  εαρινή καλλιέργεια πατάτας στις νότιες στέπες και την ανάπτυξη νέων μεθόδων φυτικού υβριδισμού (μπολιάσματος). Η πρακτική επιτυχία και αυτών των μέτρων ήταν εντυπωσιακή αν και η θεωρητική αφετηρία τους βρισκόταν – και γι’ αυτά –  σε διάσταση με την μεντελιανή γενετική. Για την συνολική του προσφορά προς τη σοβιετική γεωργία, ο Λυσένκο τιμήθηκε με το παράσημο του Ήρωα Σοσιαλιστικής Εργασίας, με το παράσημο της Εργατικής Κόκκινης Σημαίας, με το παράσημο τάξης Λένιν (έξι φορές) και με το Βραβείο Στάλιν (τρεις φορές 1941, 1943 και 1949).