Τι δουλειά έχουν οι νεοναζί στη φυσικομαθηματική σχολή;

Eπαναστατικός Mαρξισμός - η μόνη επιστημονική κοσμοθεωρία και όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρος

Αστοί και ρεβιζιονιστές θεωρητικοί κήρυξαν επανειλημμένα το μαρξισμό, κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, «απαρχαιωμένο» και «ξεπερασμένο». Μερικοί, κατά καιρούς, θεώρησαν ακόμα και «νεκρό», το μαρξισμό, ενώ διάφορα αστικά περιοδικά και εφημερίδες διακήρυσσαν πρωτοσέλιδα: «ο μαρξισμός πέθανε». Όμως το πιο επικίνδυνο αστικό ρεύμα ήταν εκείνο που εμφανίστηκε στις γραμμές του εργατικού κινήματος και βγήκε με την αξίωση της «διόρθωσης» του μαρξισμού, της «βελτίωσης» και «ανάπτυξής του στις νέες συνθήκες» με πρώτο το γερμανό σοσιαλδημοκράτη Eduard Bernstein στο έργο του «Die Voraussetzungen des Sozialismus und die Aufgaben der Sozialdemokratie» (1898-99) στα τέλη του 19^ου αιώνα, την παλιά σοσιαλδημοκρατία (Κ. Kautsky, O.Bauer, κλπ.) και στη συνέχεια, απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ΄50, τη νέα χρουστσοφική σοσιαλδημοκρατία (20^ο Συνέδριο, κλπ.).

Οι επιθέσεις των παραδοσιακών αστών και της παλιάς και νέας χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας στράφηκαν πάντα ενάντια και στα τρία συστατικά μέρη του επαναστατικού μαρξισμού: διαλεκτικό-ιστορικό υλισμό, πολιτική οικονομία και θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού-κομμουνισμού με αιχμή τη μαρξιστική θεωρία των κρίσεων, τη θεωρία της Αξίας αλλά και τη σχέση κράτους-μονοπωλίων και προπαντός τη μαρξιστική θεωρία της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, κλπ. για να περιοριστούμε μόνο σε κάποια θέματα πολιτικής Οικονομίας.

Σήμερα τα μυθεύματα των αστών-ρεβιζιονιστών για ανάπτυξη του καπιταλισμού «χωρίς κρίσεις» και πολέμους και «εξάλειψής» τους στην ιμπεριαλιστική περίοδο του καπιταλισμού, για «πλήρη απασχόληση» και «εξάλειψη» της ανεργίας στο καπιταλισμό, για «διαρκή ευημερία» και διάψευση της μαρξιστικής θεωρίας της απόλυτης εξαθλίωσης του προλεταριάτου, κλπ. έχουν κυριολεκτικά κονιορτοποιηθεί απ’ την ίδια την καπιταλιστική πραγματικότητα και τη σημερινή παρατεταμένη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής. Έχουν δε σε τέτοιο βαθμό χρεοκοπήσει οι αντεπιστημονικές και ολωσδιόλου ατεκμηρίωτες προπαγανδιστικές αυτές απόψεις που κανένας δε τολμά σήμερα να τις επικαλεστεί αν δε θέλει να γελοιοποιηθεί και επιπλέον να χαρακτηριστεί ανισόρροπος και φρενοβλαβής.

Η επιβεβαίωση σήμερα, και για πολλοστή φορά, της ορθότητας της μαρξιστικής θεωρίας καθιστά τον επαναστατικό μαρξισμό όχι μόνο όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο αλλά και τον αναδεικνύει ως τη μοναδική επιστημονική κοσμοθεωρία, ως τη μόνη θεωρία που είναι σε θέση να αναλύσει επιστημονικά τη σημερινή καπιταλιστο-ιμπεριαλιστική οικονομικο-κοινωνικο-πολιτική κατάσταση.

Για την ορθότητα των παραπάνω ας επικαλεστούμε εδώ, πέραν των απόψεων των μαρξιστών, επιπλέον δυο περιπτώσεις από την αντίπερα όχθη: μια του περασμένου αιώνα και μια εντελώς πρόσφατη απ’ το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα. Ο μεγάλος γάλλος υπαρξιστής φιλόσοφος Jean-Paul Sartre παρόλο που είχε ασκήσει κριτική στο μαρξισμό εξακολουθούσε να τον θεωρεί ως την «ασύγκριτου μεγέθους φιλοσοφία της εποχής μας», που συνεχώς αναπτύσσεται: ο μαρξισμός «παραμένει η φιλοσοφία της εποχής μας: δεν έχει ξεπεραστεί, επειδή οι συνθήκες που τον γέννησαν δεν έχουν ξεπεραστεί» (Jean-Paul Sartre: Marxismus und Existentialismus, σελ, 27-28, Reinbek bei Hamburg 1964) και αλλού: «έχω πει και ξαναλέω ακόμα μια φορά, ότι ο ιστορικός υλισμός είναι η μοναδικά ισχύουσα ερμηνεία της ανθρώπινης κοινωνίας» (Jean-Paul Sartre: Kritik der dialektischen Vernunft, σελ. 41, Reinbek bei Hamburg 1967) και ακόμα: «χωρίς αμφιβολία ο διαλεκτικός υλισμός πρακτικά υπερέχει των σύγχρονων ιδεολογιών, επειδή είναι ιδεολογία μιας ανερχόμενης τάξης» (Jean-Paul Sartre: Kritik der dialektischen Vernunft, σελ. 26, Reinbek bei Hamburg 1967).

Αλλά και σήμερα, και μάλιστα εν μέσω της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης ή ακριβώς γι’ αυτό, ένας σημαντικός εκπρόσωπος του ιμπεριαλισμού και υπερασπιστής των ταξικών συμφερόντων των μεγάλων αμερικάνικων μονοπωλίων, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ της κυβέρνησης Ρηγαν, Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, υποχρεώνεται να παραδεχτεί την ανωτερότητα του μαρξισμού απέναντι στις αντεπιστημονικές αστικές «θεωρίες» και την υπεροχή του επιστημονικού χαρακτήρα της μαρξιστικής πολιτικής Οικονομίας απέναντι στη χυδαία αστική πολιτική Οικονομία, δηλώνοντας: «Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων  και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα «οικονομικά μοντέλα» που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των Οικονομικών Υπουργών και των νομπελιστών οικονομολόγων…» («Νέα» 9/10/2010).

***

Αξίζει με την ευκαιρία επιπλέον να σημειωθεί, για μια πληρέστερη πληροφόρηση της νεολαίας για να καταλάβει καλύτερα τίνος «παιδιά» είναι η σοσιαλδημοκράτισσα Παπαρήγα και η «Κ»ΝΕ, αλλά και για να φανεί το μέγεθος της προδοτικής κατρακύλας της διεθνούς και ντόπιας («Κ»ΚΕ-ΣΥΝ) χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας, πως αν σήμερα ένας εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, υποχρεώνεται να παραδεχτεί την ανωτερότητα και υπεροχή της μαρξιστικής πολιτικής Οικονομίας και των θεμελιωτών της Marx-Lenin απέναντι στη χυδαία αστική πολιτική Οικονομία, οι οικονομολόγοι της διεθνούς προδοτικής χρουστσοφικής σοσιαλδημοκρατίας αρχικά (απ το 1958 ακόμα) αποκατέστησαν ανοιχτά ως «επιστημονική» τη χυδαία αστική πολιτική Οικονομία, ισχυριζόμενοι ότι αυτή έχει πλέον «επιστημονικοποιηθεί» χάνοντας τάχα τον «απολογητικό» της χαρακτήρα, με πρωτοστατούντα τον παγκόσμια γνωστό χρουστσοφικό σοσιαλδημοκράτη πολωνό οικονομολόγο Oskar Lange («Der Marxismus und die buergerliche Oekonomie», στο: «Polityka», Nο 9, 1.3.1958 και No 10, 8.3.1958 και Oskar Lange: «Oekonomisch-theoretische Studien», σελ 47-68, Frankfurt am Main – Koeln 1977), συνοδευόμενος από μια μεγάλη στρατιά οικονομολόγων της Σοβ. Ένωσης και των άλλων ρεβιζιονιστικών χωρών που «ανακάλυπταν» σ’ αυτή δυο πλευρές: μια δήθεν «επιστημονική» και μια «απολογητική» ώσπου στη συνέχεια έφτασαν στο σημείο να υιοθετήσουν ανοιχτά ατόφιες διάφορες αντεπιστημονικές θεωρίες της χυδαίας αστικής πολιτικής Οικονομίας (θεωρία της «οριακής Χρησιμότητας», κλπ.). Βέβαια για τους χρουστσοφικούς σοσιαλδημοκράτες δεν έχει καμιά σημασία που ο Μαρξ ήδη το 1873 είχε διατυπώσει την άποψη πως «από τότε που η ταξική πάλη αποκτούσε πρακτικά και θεωρητικά όλο και πιο πολύ έκδηλες μορφές, σήμανε η νεκρώσιμη καμπάνα της επιστημονικής πολιτικής Οικονομίας».

Δημοσιεύτηκε στη «Νέα Γενιά» (τεύχος Νοέμβρη 2011)

Νέα Γενιά χωρίς δουλειά

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ως νέοι, είναι η ανεργία.  Οι περισσότεροι από εμάς όσο είναι στο σχολείο ή ακόμα και στο Πανεπιστήμιο δε δίνουν τόση σημασία στο ζήτημα της εργασίας, αλλά είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα βγουν στην αγορά εργασίας και θα έρθουν αντιμέτωποι με τις δυσκολίες που υπάρχουν.

Δεκάδες χιλιάδες νέοι στη χώρα μας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο είναι άνεργοι. Τα ποσοστά ανέργων 15-24 ετών στη ζώνη του ΟΟΣΑ φέτος το πρώτο τρίμηνο ανήλθαν σχεδόν στο 17,5%, έναντι 7% για τους ανέργους 25 ετών και άνω.

Τα νούμερα είναι δραματικά και στη συγκεκριμένη περίπτωση φανερώνουν μια μεγάλη αλήθεια του καπιταλιστικού κόσμου, ότι «όσο δε αποτινάζεται η εξουσία του κεφαλαίου κανένας αγώνας, καμία κατάκτηση δε μπορεί να απαλλάξει από την ανεργία και την καταπίεση».

Όσον αφορά στους νέους έως 29 ετών, το ποσοστό ανεργίας στα μέσα του 2011 έφτασε στο 30,9% έναντι 22,3% στο αντίστοιχο περσινό χρονικό διάστημα. Το ποσοστό των «νέων ανέργων», δηλαδή όσων εισέρχονται για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας αναζητώντας απασχόληση, ανέρχεται στο 22,8% του συνόλου των ανέργων ενώ οι μακροχρόνια άνεργοι αποτελούν αντίστοιχα το 46,6%.

Ίδια νούμερα υπάρχουν πάνω-κάτω σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Τον Απρίλη του 2011 το ποσοστό της ανεργίας των νέων στην Ευρώπη ανήλθε κατά μέσο όρο στο 25% σύμφωνα με τον αρμόδιο επίτροπο για θέματα απασχόλησης, Λασλό Αντόρ.

Όπως παρουσιάστηκε στο διήμερο εκδηλώσεων που διοργάνωσε η Ουγγρική προεδρία της Ε.Ε. στη Βουδαπέστη, σε χώρες όπως η Ελλάδα, η ανεργία στους νέους ξεπερνά το 30%, ενώ στην Ισπανία το ποσοστό αγγίζει το 40%. Με βάση πρόσφατα στοιχεία στον τύπο η ανεργία των νέων μεταξύ 15-24 ετών στην Ελλάδα η ανεργία από 30% έφτασε στο 43% (σύμφωνα με εντελώς πρόσφατη δήλωση του καθηγητή Σ. Ρομπόλη, διευθυντή του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ).

Αυτά βέβαια είναι τα επίσημα στοιχεία για την ανεργία. Σε αυτά δεν καταμετρώνται βέβαια οι φαντάροι (επειδή παίρνουν 8 ευρώ το μήνα…), ούτε αυτοί που εργάζονται περιστασιακά κλπ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στην Ισπανία είχαν πρωταγωνιστή τη νεολαία, ούτε ότι η εξέγερση της ελληνικής νεολαίας μετά τη δολοφονία του Αλέξη το 2008 πήρε αυτά τα θυελλώδη χαρακτηριστικά. Η νεολαία σήμερα ζει κάτω από την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και το φόβητρο της ανεργίας που υπάρχει στον καπιταλιστικό κόσμο, που είναι σύμφυτη με αυτόν και δεν μπορεί να εξαλειφθεί στα πλαίσιά του. Το φόβητρο που έχει οδηγήσει τους νέους να αναγκάζονται να δουλέψουν για λιγότερο από 500 ευρώ, που δεν τους φτάνουν ούτε για τα προς το ζην.

Δημοσιεύτηκε στη «Νέα Γενιά» (τεύχος Νοέμβρη 2011)

«Ο Ρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα»

Το παραπάνω είναι σύνθημα γραμμένο σε πολλούς τοίχους αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την προσφορά των ρατσιστών στην ταξική πάλη. Οι ρατσιστές «εργάζονται» μεθοδικά καλλιεργώντας φόβους στους εργαζομένους, στρέφοντάς τους εναντίον των μεταναστών - εργαζομένων, διασπώντας μας ταξικά.

«Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές», «ρίχνουν τα μεροκάματα», «αυξάνουν την ανεργία - βαθαίνουν την κρίση» είναι οι κυριότερες απάτες που καλλιεργούν.

Οι ξένοι εργάτες ούτε τις δουλειές «παίρνουν», ούτε την ΑΝΕΡΓΙΑ αυξάνουν: οι ντόπιοι κεφαλαιοκράτες είναι εκείνοι που «παίρνουν τις δουλειές», δηλ. καταστρέφουν «θέσεις εργασίας» με το κλείσιμο των επιχειρήσεων εξαιτίας: α) του μεταξύ τους ανταγωνισμού που οδηγεί πολλές από αυτές στη χρεοκοπία και αναπόφευκτη ανεργία, β) της βαθιάς οικονομικής κρίσης – αναπόφευκτη στον καπιταλισμό – που κι αυτή οδηγεί σε μαζικές χρεοκοπίες επιχειρήσεων και κατά συνέπεια σε μαζική ανεργία, γ) του κλεισίματος επιχειρήσεων και τη μεταφορά τους σε άλλες χώρες με φθηνά εργατικά χέρια.

Επομένως αποκλειστικά και μόνο το ντόπιο κεφάλαιο (αλλά και το ξένο) είναι υπεύθυνο για την ανεργία αφού «παίρνει» τις δουλειές από τους ντόπιους και ξένους εργάτες. Είναι εκείνο που καταστρέφει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας με το κλείσιμο των επιχειρήσεων, αυξάνοντας έτσι την μαζική ανεργία με πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους.

Τα ταξικά μας αδέλφια, οι μετανάστες - εργάτες που δήθεν «παίρνουν» τις δουλειές των ντόπιων εργαζομένων και δήθεν ανεβάζουν την ανεργία, στη πραγματικότητα:

·         Συμβάλουν στην αύξηση του ΑΕΠ (όπως πχ. στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων κλπ.)

·         Εργάζονται απλήρωτες υπερωρίες

·         Δεν ασφαλίζονται και δεν έχουν ένσημα

·         Εργάζονται υπό άθλιες συνθήκες εργασίας

·         Εργάζονται με ελλιπή ή καμία λήψη των απαραίτητων μέτρων προστασίας (κράνη, γάντια, παπούτσια κλπ.)

·         Προσπαθούν με κάθε μέσο και τρόπο να φύγουν από τη χώρα, μιας και δουλειές δεν υπάρχουν πλέον. Ο αφελληνισμός περιοχών που ισχυρίζονται κάποιες κρυπτοφασιστικές ομάδες, απλά δεν υφίσταται.

·         Κάνουν κυρίως βαριές, χειρωνακτικές εργασίες που οι Έλληνες αρνούνται να αναλάβουν (όπως καθαριότητα, οικιακές δουλειές, φροντίδα ηλικιωμένων κλπ.). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η παρουσία τους σε πολλές καθυστερημένες περιοχές να βοηθά τον τόπο να μην νεκρωθεί τελείως και να κρατούν «ανοιχτές» τις δουλειές των Ελλήνων.

·         Είναι κυρίως νέοι και γι’ αυτό ρίχνουν το μέσο όρο ηλικίας του πληθυσμού στην χώρα, που η υπογεννητικότητα έχει «γεράσει»

·         Έρχονται στην χώρα μας, κυρίως από χώρες κατεστραμμένες από τον ιμπεριαλισμό (όπως ΙΡΑΚ, ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, Παλαιστίνη, Χώρες της Αφρικής κλπ.). Στην καταστροφή των χωρών τους έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης, μιας και συμμετέχουμε κι εμείς στις καταστροφικούς βομβαρδισμούς τους.

Οι φασίστες που χρεώνουν ψεύτικα  στους μετανάστες - εργάτες την εγκληματικότητα που χαρακτηρίζει τους ίδιους, αναγκάζουν ανθρώπους να ζουν χωρίς νερό, τουαλέτες, στοιχειώδη ιατρική φροντίδα και ταυτόχρονα με φασιστικό κυνηγητό. Και όσον αφορά την εγκληματικότητα αυτών που τους σπρώχνουν σ’ αυτή, η αλήθεια είναι διαφορετική από τις φασιστικές ψυχώσεις: Τα στοιχεία σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα με τίτλο «μετανάστευση και εγκληματικότητα: μύθοι και πραγματικότητα» από το «ινστιτούτο πολιτικής κοινωνιολογίας» του «εθνικού κέντρου κοινωνικών ερευνών» (ΕΚΚΕ) (2007, υπεύθυνη Ιωάννα Τσίγκανου) δείχνουν ότι «το 2007 το 80.2% των πάσης φύσης δραστών ήταν Ελληνες και το 19.8% αλλοδαποί» και μάλιστα αναφέρει επί λέξει: «Ο γενικός κανόνας όμως είναι ότι συλλαμβάνονται (εννοεί οι μετανάστες) για αδικήματα, όπως κλοπές ή ληστείες, ο αντίκτυπος των οποίων είναι έντονος στην καθημερινότητα του πολίτη, ενισχύοντας το αίσθημα ανασφάλειας».

Ο αγώνας συνεχίζεται και μετά το λειψό νόμο που πέρασε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2010, για απόδοση πλήρων δικαιωμάτων στους προλετάριους μετανάστες που το επιθυμούν και βέβαια με άμεση απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά τους που είναι κομμάτι αυτής της χώρας. Παράλληλα θα πρέπει η μετανάστες – εργάτες να ενταχθούν στα σωματεία, που οι ηγεσίες των οποίων τους έχουν γυρίσει την πλάτη…

Οι νέοι κομμουνιστές, μαζί με κάθε αντιφασίστα και αντιρατσιστή συναγωνιστή, αγωνιζόμαστε στα πλαίσια ενός πλατιού Αντιφασιστικού Μετώπου, για την ταξική ενότητα του της εργατικής τάξης. Θεωρούμε τους μετανάστες ταξικά μας αδέλφια που μαζί ζούμε και πολεμάμε, στους σημερινούς αγώνες ενάντια στη φασιστικοποίηση, το ρατσισμό και τον εθνικισμό, όσο και στους επαναστατικούς αγώνες του «αύριο» για την προλεταριακή επανάσταση.

Να τσακίσουμε τον φασισμό!

Να σταματήσουμε την προσπάθεια εκφασισμού της κοινωνίας!

Το φαινόμενο της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής είναι σήμερα φαινόμενο υπαρκτό και αγκαλιάζει όλες τις καπιταλιστικές χώρες μεταξύ των οποίων και τα κράτη-μέλη της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ελλάδα.

Εκδηλώνεται με:

• πρώτο, την ψήφιση και ισχύ των λεγόμενων «αντιτρομοκρατικών» νόμων και μέτρων στα πλαίσια της διαβόητης «καταπολέμησης» δήθεν της «τρομοκρατίας»,
• δεύτερο, μέτρα περιορισμού, μεγάλης έκτασης, των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών μαζών,
• τρίτο, μέτρα εκφασισμού του αστικού κράτους (στρατός, αστυνομία, δικαιοσύνη, κλπ.),
• τέταρτο, καταπιεστικά μέτρα σε βάρος των μεταναστών εργαζομένων,
• πέμπτο, την άνοδο των ανοιχτά φασιστικών Οργανώσεων και την τρομοκρατική τους δράση κατά των εργαζομένων και προπαντός των μεταναστών εργατών.
• έκτο, τη συγκρότηση κυβέρνησης συνασπισμού των αντιδραστικών μεγαλοαστικών κομμάτων με ανοιχτά φασιστικά κόμματα (βλ. πρόσφατη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ) για πρώτη φορά μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
• έβδομο, τις ανοικτές παρεμβάσεις της εκκλησίας στα εσωτερικά του κράτους
• όγδοο, την ύπαρξη και εφαρμογή φασιστικών νόμων – κατάλοιπων της χούντας των συνταγματαρχών

Στη χώρα μας το φαινόμενο της φασιστικοποίησης αναπτυσσόταν και στην εποχή της διακυβέρνησής της από το ΠΑΣΟΚ – παρά τον αστικό εκδημοκρατισμό που σημειώθηκε την πρώτη 20ετία – με τη μορφή της διατήρησης των διαφόρων φασιστικών νόμων του παρελθόντος και εκείνων της ΕΕ, όπως και φυσικά με την ψήφιση απ’ την κυβέρνηση Σημίτη, κατ’ απαίτηση των ΗΠΑ, του φασιστικού τρομονόμου, που ας σημειωθεί σύσσωμη η ΝΔ ψήφισε και υποστήριξε δραστήρια.

Όμως στην διακυβέρνηση της ΝΔ (2004 - 2009), αλλά και στην νέα διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (2009 - ) σημειώθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, ένα πολύ επικίνδυνο και με ραγδαίους ρυθμούς βάθεμα του προτσές της φασιστικοποίησης του συνόλου της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Ο εκφασισμός του αστικού κράτους και το παραπέρα βάθεμα της φασιστικοποίησης της κοινωνικής ζωής του τόπου γενικότερα εκδηλώνεται με:

1. Την προώθηση σε υπουργικούς θώκους στελεχών γνωστών για τις φασιστικές τους απόψεις, όπως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Θ. Πάγκαλος, ο Ε. Στυλιανίδης, Γ. Γιακουμάτος κλπ.

2. Η ψήφιση των φασιστικών τρομονόμων (τον 1^ο έφερε το ΠΑΣΟΚ και τους άλλους 2 η ΝΔ) που περιορίζουν σημαντικά τις ελευθερίες του λαού. Ήδη η δίκη των 11 μαθητών από τη Λάρισα που συμμετείχαν στην νεολαιΐστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 διεξήχθει με τις διατάξεις του τρομονόμου και οι ανήλικοι δικάστηκαν ως «τρομοκράτες» σύμφωνα με την απόφαση του εισαγγελέα. Για την ψήφιση του τελευταίου αυτού τρομονόμου ο Κ. Καραμανλής είχε δηλώσει (17.6.2004): «δεν μας ανάγκασε κανένας». Και ήταν γεγονός ότι το πρώτο μέλημα της ΝΔ ως κυβέρνησης ήταν η ψήφιση τρομονόμων, πράγμα που δείχνει ότι η καταστολή και η φασιστική καταπίεση αποτελούσε και αποτελεί τον πρώτο και κεντρικό της πολιτικό στόχο (το 1978 ψήφισε τον πρώτο τρομονόμο – ν. 774 – και το δεύτερο το 1990 – ν. 1916 – που κατάργησαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ).

Σήμερα, ετοιμάζεται μία νέα έκδοση του τρομονόμου, κατ’ εντολή της Ε.Ε. Σύμφωνα και με τη σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά και την απόφαση της Ε.Ε. για την πρόληψη της «τρομοκρατίας», σε αυτήν θα περιλαμβάνεται η ποινικοποίηση της δημόσιας έκφρασης γνώμης, εφόσον αυτή αποδεδειγμένα παρακινεί μεγάλο αριθμό ατόμων στη διάπραξη κάποιου «τρομοκρατικού» αδικήματος. Αυτό έχει σαν συνέπεια, την ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης που στρέφεται ενάντια στις ασκούμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Ακόμη, σήμερα εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ ο περίφημος «κουκουλονόμος» που αυτόματα μετατρέπει την απλή συμμετοχή σε κάποια επεισοδιακή διαδήλωση («διατάραξη κοινής ειρήνης» στη νομική ορολογία) σε βαρύ πλημμέλημα ή κακούργημα που οδηγεί στη φυλακή χωρίς αναστολή ή εξαγορά της ποινής, εφόσον ο συλληφθείς είχε «καλυμμένα ή αλλοιωμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου» του. Είναι εκείνος ο νόμος που ψηφίστηκε από την ΝΔ και το ΛΑΟΣ που φοβούνταν το διογκούμενο και επικίνδυνο γι’ αυτούς νεολαιΐστικο κίνημα, μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Είναι ο ίδιος νόμος που το ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκε να ακυρώσει, όταν θα γινόταν κυβέρνηση.  Ο πρώτος «κουκουλονόμος» θεσπίστηκε το 1943 στη χώρα μας από τη δωσιλογική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη με σκοπό να βλάψει την αντίσταση των ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ. Ο νόμος εκείνος προέβλεπε: «1. Οταν πολλοί ηνωμένοι επιδιώκοντες αναρχικούς ή κομμουνιστικούς σκοπούς ή την επιβολήν αναρχικών ή κομμουνιστικών συστημάτων, εισβάλουσι παρανόμως εις δημόσια κτίρια ή εις ξένας οικίας, κατοικίας ή άλλα ακίνητα διαρπάζοντες, πυρπολούντες ή άλλως καταστρέφοντες ξένην κινητήν ή ακίνητον περιουσίαν ή δημόσια έγγραφα ή απειλούντες την ζωήν ή σωματικήν ακαιρεότητα των ενοίκων, ή επιτιθέμενοι ή ανθιστάμενοι κατά των φρουρούντων δημοσίων οργάνων ή υπηρετών, τιμωρούνται με θάνατον. 2. Ως ιδιαιτέρα επιβαρυντική περίπτωσις θεωρείται αν οι ένοχοι έφερον όπλα, στρατιωτικάς ή αστυνομικάς στολάς ή αν ενήργησαν νύκτα ή έφερον προσωπίδας»

3. Την εγκατάσταση χιλιάδων χαφιεδοκάμερων για την «Ασφάλεια» των Ολυμπιακών Αγώνων και ένα ολόκληρο σύστημα παρακολούθησης 1.500.000 ατόμων, όπως γράφτηκε στον τύπο, που όλα παραμένουν με το πρόσχημα ελέγχου των συγκοινωνιών.

4. Την ταχύτατη επάνδρωση του στρατού με φασιστικά και γνωστά χουντικά στοιχεία. Ήδη υπάρχουν καταγγελίες στον τύπο από δημοκρατικούς αξιωματικούς για την επαναφορά «σταγονιδίων» της χούντας. Αυτό φάνηκε και στην παρέλαση της 25^ης Μαρτίου 2010 στην Αθήνα όπου ολόκληρη στρατιωτική μονάδα ΟΥΚάδων φώναζε ρατσιστικά και φασιστικά συνθήματα. Παράλληλα όλο και συχνότερα έρχονται στο φως ρεπορτάζ από συμμετοχές επίλεκτων τμημάτων του Ελληνικού Στρατού στην καταστολή διαδηλώσεων.

5. Την επάνδρωση με φασιστικά στοιχεία της αστυνομίας, ασφάλειας, κλπ. Παράλληλα τα ολοένα και μεγαλύτερα κύματα προσλήψεων σε τμήματα της Ελληνικής Αστυνομίας που ειδικεύονται στην καταστολή των διαδηλώσεων (ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ασφάλεια κλπ.) και που κυριαρχούν – ακόμα περισσότερο – φασιστικές ιδεολογίες, έχουν επιταχύνει τον εκφασισμό όλης της κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ύστερα από κάθε (σχεδόν) διαδήλωση, δημοκράτες δημοσιογράφοι δημοσιεύουν φωτογραφίες υπηρετούντων σε αυτά τα σώματα με φασιστικά σύμβολα στα κράνη τους, στις μηχανές κλπ.

6. Την αναδιοργάνωση και δυνάμωμα ολόκληρου του κατασταλτικού καταπιεστικού κρατικού μηχανισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που δαπανήθηκαν για να αναπληρώσουν την έλλειψη σε δακρυγόνα και βόμβες κρότου – λάμψης από την εκτεταμένη χρήση που έγινε σε μία ΜΟΝΟ μέρα (29/06/2011). Την ίδια ώρα αγοράζονται οχήματα που πετούν νερό με πίεση στους διαδηλωτές (σε βαθμό που να αποτελούν κίνδυνο για την ζωή τους), ειδικοί φράχτες ενάντια σε πλήθος κλπ.

7. Την τοποθέτηση σε διάφορες θέσεις γνωστών χουντικών στοιχείων.

8. Την επάνδρωση του Υπουργείου Παιδείας με φασιστικά αντιδραστικά και σκοταδιστικά στοιχεία σ’ όλα τα επίπεδα, σε συνδυασμό με την δίωξη κατ’ επανάληψη δημοκρατών που όρθωσαν το ανάστημά τους στις προσπάθειες αυτές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη (Ιούλιος 2011) παύση καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ύστερα από αίτημα του ΛΑΟΣ που την κατηγορούσε ότι «έχει ως κύριο επιστημονικό της αντικείμενο τη μελέτη και προβολή της "μακεδονικής γλωσσικής μειονότητος" στη Μακεδονία, και την "εξάλειψη των εθνικισμών από τα σχολικά βιβλία"», ότι «είναι μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων) το οποίο οργάνωσε συνέδριο υπέρ των Τσάμηδων (!) στην Πάντειο Σχολή αλλά και συνεδρίων υπέρ μειονοτήτων κάθε είδους» και ότι «κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη (2001) του εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (EBLUL) στην Ελλάδα, Σωτήρη Μπλέτσα» (που αθωώθηκε πανηγυρικά).

Παράλληλα, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας με πρόσφατο έγγραφό της (8/9/2011) – που κοινοποιήθηκε από την Διεύθυνση Β’ βάθμιας εκπαιδεύσης στα σχολεία του Πειραιά – απαγορεύει την πολιτική και συνδικαλιστική δράση των καθηγητών στα σχολεία! Ταυτόχρονα, σημειώνεται επίσης πογκρόμ διώξεων καθηγητών όπως «στις 29 Απριλίου 2004 το Περιφερειακό Υπερησιακό Συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Πέλλας (ΠΥΣΔΕ) επέβαλλε (κατά πλειοψηφία, 3-2) στον «εγκαλούμενο Κ.Σ., καθηγητή του πρώτου Γυμνασίου Αριδαίας, την ποινή της έγγραφης επίπληξης για το πειθαρχικό παράπτωμα της αναξιοπρεπούς κατά την υπηρεσία διαγωγής και συμπεριφοράς, διότι κατά τη διάρκεια συζητήσεων με τους μαθητές χρησιμοποίησε λίαν απρεπείς εκφράσεις για το θείον και διατύπωσε προσωπική γνώμη εναντίον ιστορικών προσώπων υπερβάς τα εκ του λειτουργήματος όρια»» («Ελευθεροτυπία» 26.6.2004, σελ. 74) ή όπως τον κατηγορούν βάζει ερωτήματα στους μαθητές που«αμφισβητούν το θεσμό της οικογένειας, της πατρίδας και της θρησκείας».

Την ίδια στιγμή, κάθε χρόνο στις μαθητικές παρελάσεις ξεσαλώνουν κάθε είδους φασιστοειδή  «διαπομπεύοντας» αριστούχους μετανάστες μαθητές – σημαιοφόρους συστήνοντας προς δασκάλους-καθηγητές να κάνουν το «καθήκον» τους για τις «σημαίες», δηλ. να βαθμολογούν χαμηλότερα τους αλλοδαπούς μαθητές! Επιστροφή, λοιπόν, στην «ένδοξη» φασιστική εθνικοφροσύνη της δεκαετίας του ΄50 με τα: πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και τη χουντική περίοδο με τα: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών.

9. Το πρόσφατο κρούσμα φασιστικής σκοταδιστικής απαγόρευσης (29/08/2011) του έργου «Κορίτσια με τα μαύρα» των σεναριογράφων Ρήγα και Αποστόλου ύστερα από παρέμβαση του μητροπολίτη Πάτρας Χρυσόστομου, ο πολιτιστικός οργανισμός της πόλης ακύρωσε την παράσταση που ήταν προγραμματισμένη για τις 3 και 4 Σεπτεμβρίου. Είχε προηγηθεί βέβαια (21/08/2011) παρόμοια κίνηση από την μητρόπολη Ξάνθης με σκοπό την ακύρωση της παράστασης.

Παλιότερα (Ιούλιος 2009) είχε προηγηθεί η λογοκρισία στο έργο του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο μουσείο της Ακρόπολης. Σε εκείνο είχαν κοπεί σκηνές που έδειχναν ρασοφόρους χριστιανούς να σκαρφαλώνουν στις μετόπες του Παρθενώνα και να καταστρέφουν τα φειδιακά ανάγλυφα. Ο σάλος που ξέσπασε διεθνώς, ανάγκασε την διοίκηση του μουσείου και την Ελληνική κυβέρνηση να κάνει πίσω, προβάλλοντας το βίντεο με κομμένα από τη λογοκρισία καρέ.

Ακόμα πιο παλιά (28.7.2004) η παράσταση του «Πλούτου» του Αριστοφάνη είχε ακυρωθεί. Ο Δήμαρχος Σερρών Γ. Μωϋσιάδης (ΝΔ), με παρέμβαση του μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτας Θεολόγου και τη στήριξη του τότε αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και της κυβέρνησης, ματαίωσε-απαγόρευσε τις προγραμματισμένες θεατρικές παραστάσεις του θιάσου Λ. Λαζόπουλου και του ΔΗΠΕΔΕ Κοζάνης.

Επίσης, η προβολή της ταινίας «Ο τελευταίος πειρασμός» που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη έχει απαγορευτεί πολλές φορές. Είναι γνωστό ότι και ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ ζητούσε με έγγραφό του τον Αύγουστο του 1988 την απαγόρευση της ίδιας ταινίας, πράγμα που τότε είχε ξεσηκώσει μεγάλο σάλο στο χώρο των πνευματικών ανθρώπων και καλλιτεχνών και προκάλεσε την άμεση αντίδραση αποδοκιμασίας της υπουργού Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη που είχε δηλώσει: «Πάλεψα μια ολόκληρη ζωή τη λογοκρισία και είναι περιττό να πω ότι είμαι κατά της απαγόρευσης της προβολής της ταινίας».

10. Την παρέμβαση της εκκλησίας στο ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, όπου ήταν μία ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά του κράτους με κύριο στόχο τον περιορισμό της ανεξιθρησκείας και την διατήρηση ενός θεοκρατικού καθεστώτος.

11. Την δημόσια συζήτηση που ξεκίνησε από την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ και από τον τότε Υπουργό Δημοσίας Τάξης Β. Πολύδωρα με στόχο τον περιορισμό των διαδηλώσεων, έτσι ώστε «να μην δημιουργούνται προβλήματα, διαταράσσεται η κοινωνική ειρήνη και ταλαιπωρείται η πλειοψηφία από κάποιες μικρές μειοψηφίες που διαδηλώνουν διαρκώς». Η συζήτηση αυτή διατηρείται και σήμερα, κυρίως από τον Θ. Πάγκαλο, που στοχοποιεί τους διαδηλωτές κάνοντας λόγο για λιγοστές μειοψηφίες. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και δήθεν προοδευτικοί και δημοκράτες καθηγητές πανεπιστημίων (για τις καταλήψεις) ή τοπικοί άρχοντες (βλ. Καμίνη, Δήμαρχο Αθηναίων) που εκλέχτηκαν ακόμα και με τη στήριξη «αριστερών» δυνάμεων.

12. τα φασιστικά πογκρόμ, που ειδικά στο κέντρο της Αθήνας έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο. Εκεί μετανάστες κυνηγιούνται και χτυπιούνται από ναζιστές της Χρυσής Αυγής και του ΛΑΟΣ. Αποκορύφωμα όλων αυτών ένα τριήμερο του πρόσφατου Μάη, όπου ναζιστές και φασίστες με μαχαίρια και ρόπαλα κυνηγούσαν κάθε μετανάστη ή σκουρόχρωμο άνθρωπο κυκλοφορούσε στον δρόμο.


Λίγους μήνες πριν από αυτό, είχε προηγηθεί ο μεγάλος αγώνας των 300 μεταναστών – εργατών απεργών πείνας στην Νομική σχολή και στο Εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης, οι οποίοι διεκδικούσαν να πάψουν να είναι παράνομοι στην χώρα και θύματα εκμετάλλευσης στην εργασία. Τότε όλος ο φασιστικός συρφετός των ΜΜΕ (που στηρίζει το καθεστώς) ξεσπάθωσε εναντίον τους. Τους κατηγόρησαν ότι κατέλαβαν τον χώρο της Νομικής και δεν μπορούν να γίνουν μαθήματα (ψέμα), ότι έχουν αρρώστιες (ψέμα), ότι είναι υποκινούμενοι (ψέμα) ότι ότι ότι…. Αγώνας αυτός κατάφερε κάποιες μικρές νίκες στα δικαιώματα των μεταναστών, μιας και έκανε ελαφρώς πιο εύκολη την έκδοση κάρτας παραμονής γι’ αυτούς, όμως παράλληλα βοήθησε να προβληθούν σε όλο το κόσμο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Πολυτεχνείο 2011 - Ζήτω η ηρωική λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου

Κατάληψη και σύγκρουση κόντρα στη στάση των αστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων

Ο αντιιμπεριαλιστικός και αντιφασιστικός χαρακτήρας της εξέγερσης

Συμπληρώνονται φέτος 38 χρόνια από την ηρωική εξέγερση της νεολαίας και του λαού της Αθήνας κατά της αμερικανοκίνητης στρατιωτικο-φασιστικής διχτατορίας. Ο αγώνας του Νοέμβρη του ’73 αποκτά - σήμερα όσο ποτέ άλλοτε - επικαιρότητα μέσα από τα συνθήματα και τα αιτήματα που έθετε και πάλευε η εξέγερση αυτή: ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ, ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ κ.α. Σήμερα που η εξάρτηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), το ΔΝΤ, την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ΝΑΤΟ έχει βαθύνει σε τέτοια επίπεδα, που έχει καταστήσει την χώρα ένα προτεκτοράτο, είναι ανάγκη να δοθεί μια σαφής αντιιμπεριαλιστική απάντηση.

Η εξέγερση του Νοέμβρη 1973 στο Πολυτεχνείο αποτελεί το αποκορύφωμα της 7χρονης πολύμορφης πάλης της εργατικής τάξης και του λαού μας, με μπροστάρη την ανυπόταχτη νεολαία, ενάντια στο τυραννικό καταπιεστικό καθεστώς των φασιστών συνταγματαρχών που έφθασε ως τη σύγκρουση. Αυτή η σύγκρουση κατάφερε αποφασιστικό πλήγμα στη στρατιωτικό-φασιστική διχτατορία σε μια στιγμή που οι αμερικανο-ΝΑΤΟϊκοί ιμπεριαλιστές μαζί με τους υποταχτικούς τους, την ντόπια αντίδραση και τα αστικά κόμματα ακολουθούμενα από το «Κ»ΚΕ εσ. (πρόδρομο του ΣΥΝ) και «Κ»ΚΕ (που καμία σχέση δεν έχει με το επαναστατικό ΚΚΕ 1918-55), προετοίμαζαν τη γνωστή «λύση» Μαρκεζίνη.

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ του Πολυτεχνείου απ' τους φοιτητές και πολύ περισσότερο η λαϊκή ΕΞΕΓΕΡΣΗ και η μετωπική ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ με τις σιδηρόφρακτες δυνάμεις της διχτατορίας (στρατός,  αστυνομία, Ασφάλεια) πραγματοποιήθηκαν παρά και ενάντια στη λυσσαλέα αντίδραση όλων των κομμάτων (αστικών και ρεβιζιονιστικών), που επιχείρησαν αρχικά να ματαιώσουν την ΚΑΤΑΛΗΨΗ και όταν ευτυχώς απέτυχαν, επιδίωξαν την απαγκίστρωση των φοιτητών απ' το Πολυτεχνείο, με κεντρικό στόχο να ματαιωθεί η λαϊκή εξέγερση και η σύγκρουση με το τυραννικό καθεστώς, που, πέρα απ' τη φασιστική καταπίεση του λαού, πρόδωσε και την Κύπρο, προδοσία που ευλόγησαν όλοι οι σημερινοί χουντομητροπολίτες και πρώτος απ' όλους ο πρώην αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Παρασκευαϊδης.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ που δε δίστασε, για να εξυπηρετήσει τα σχέδια της ντόπιας αντίδρασης, να καταγγείλει μέσω της «ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ» No8 (όργανο – περιοδικό της ΑντιΕΦΕΕ-«Κ»ΝΕ) ως «πράχτορες» της ΚΥΠ και της CIA τους φοιτητές της Νομικής και της Φυσικό-μαθηματικής που είχαν ταχθεί υπέρ της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ του Πολυτεχνείου και είχαν φθάσει γι' αυτό το σκοπό στο χώρο του: «καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14.11.73 350 οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο Ρουφογάλη - Καραγιαννόπουλου... και της αμερικάνικης ΣΙΑ»!

Απ' την αρχή (14 Νοέμβρη 1973) που ρίχτηκε το σύνθημα της ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ οι δυνάμεις της «Κ»ΝΕ-ΑντιΕΦΕΕ («Κ»ΚΕ) και του Ρήγα Φεραίου («Κ»ΚΕ εσ.) αντιτάχθηκαν σ' αυτό, προσπάθησαν να σαμποτάρουν και να ματαιώσουν την ΚΑΤΑΛΗΨΗ, αποχωρώντας από το χώρο του Πολυτεχνείου. Όταν η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ήταν πια γεγονός, οι δυνάμεις της «Κ»ΝΕ-ΑντιΕΦΕΕ αναγκάστηκαν να επιστρέψουν μέσα στο Πολυτεχνείο, μα ΟΧΙ για να πάρουν μέρος στην ΚΑΤΑΛΗΨΗ αλλά αντίθετα με κύριο στόχο πλέον τη διάλυση-ματαίωσή της, προσπαθώντας να πετύχουν την «απαγκίστρωση των φοιτητών απ' το Πολυτεχνείο»! «Η γραμμή του ΚΚΕ και του ΚΚΕ Εσωτερικού ήταν οργανωμένη απαγκίστρωση με διαδηλώσεις, μαζικοποίηση του κινήματος και σταδιακή κλιμάκωση του αγώνα, η οποία ξεπεράστηκε σύντομα. [..]» λέει η Νάντια Βαλαβάνη, μέλος της αντι-ΕΦΕΕ το 1973 και στη συνέχεια μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ («Το Βήμα», 17/11/2002, Σελ.: A18).

Υπήρξε όμως μεγάλο ευτύχημα για το λαϊκό κίνημα που οι προδότες της εξέγερσης, παρά τις επανειλημμένες λυσσώδεις προσπάθειες τους, δεν πέτυχαν να σαμποτάρουν και να διαλύσουν-ματαιώσουν την κατάληψη - αν είχε ματαιωθεί η κατάληψη-λαϊκή εξέγερση και η σύγκρουση και δεν θα υπήρχε Πολυτεχνείο - ούτε με την «απαγκίστρωση των φοιτητών απ' το Πολυτεχνείο» που επιδίωκαν. Οι ίδιοι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες 3 ολόκληρα χρόνια αργότερα ομολογούν ανοιχτά ότι βασικός σκοπός τους ήταν: «κυρίως να πάρουν μέτρα για την απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο... το Γραφείο της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ θεώρησε ότι η κατάληψη, παρόλα που έπρεπε να αποφευχθεί...» («ΚΟΜΕΠ» 11/1976, σελ. 98).

Και παρακάτω: «αν η ΚΝΕ ήταν σωστά προετοιμασμένη και τα στελέχη της δούλευαν έγκαιρα και επί τόπου μέσα στο Φ. Κ., μ' αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν δυνατό ή να μην επιλεγεί καθόλου η μορφή της κατάληψης, ή κι αν προσωρινά πραγματοποιούνταν, να στρέφονταν γρήγορα προς άλλες εξελίξεις» (στο ίδιο, σελ. 112-113).

Η φοιτητική νεολαία, οι εργαζόμενοι και ο λαός της Αθήνας, εμπνεόμενοι απ' όλους τους μεγαλειώδεις ηρωικούς αγώνες του λαού μας και ιδιαίτερα απ' τους ένοπλους αγώνες των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ αλλά και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που υπό την καθοδήγηση του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 έγραψαν χρυσές σελίδες στο βιβλίο της ταξικής πάλης στην χώρα μας παρά:

-          και ενάντια στη σαμποταριστική στάση-δράση των αστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων («Κ»ΚΕ - «Κ»ΚΕ εσ.)

-          την έλλειψη-απουσία επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης

έφτασαν ως την εξέγερση στο Πολυτεχνείο και τη μετωπική σύγκρουση με το τυραννικό καθεστώς, γράφοντας έτσι μια απ' τις λαμπρότερες σελίδες στην ιστορία των ηρωικών αγώνων του λαού μας ενάντια στο φασισμό και τους αμερικάνο-ΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστές.

Την στάση τους αυτή συνέχισαν σε όλα τα πρόσφατα ξεσπάσματα της νεολαίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι φοιτητικές καταλήψεις του 2006 όπου η ΠΚΣ (παράταξη της «Κ»ΝΕ στα Πανεπιστήμια) μαζί με την ΔΑΠ (παράταξη της ΝΔ στα Πανεπιστήμια) ήταν οι μόνες που δεν στήριζαν τις καταλήψεις. Ακόμα όμως πιο χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της εξέγερσης του Δεκέμβρη το 2008 με αφορμή την δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου από τις δυνάμεις καταστολής, όπου η ηγεσία του «Κ»ΚΕ επέλεξε να ταχθεί με το πλευρό των φασιστών και του ναζιστή Καρατζαφέρη. Οι δηλώσεις της Παπαρήγα ότι ήταν «σχέδιο εγχώριων και ξένων κέντρων οι ταραχές» («Real news», 21/12/2008, σελ.19), «η πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ούτε ένα τζάμι» («Ρ» 23/12/2008, σελ.6), «Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να σταματήσει να χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων» (δήλωση έξω από το Μέγαρο Μαξίμου μετά την συνάντηση με τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή), είναι χαρακτηριστικές.

Ο αντιιμπεριαλιστικός και αντιφασιστικός χαρακτήρας της εξέγερσης

Η εξέγερση της νεολαίας και του λαού της Αθήνας στο Πολυτεχνείο το 1973 ενάντια στην αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών ήταν μία από τις σημαντικότερες στιγμές της αντιιμπεριαλιστικής πάλης που διεξάγουν οι λαοί. Μιας πάλης που σήμερα έρχεται στο επίκεντρο περισσότερο από ποτέ.

Οι αγώνες της Ιρακινής και της Αφγανικής αντίστασης ενάντια στην επέμβαση των ΗΠΑ – Αγγλίας συνεχίζεται μια δεκαετία τώρα, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην παρουσία των ιμπεριαλιστών εκεί. Η εξέγερση στην Τυνησία ενάντια στο καθεστώς του Μπεν Αλί - που σε συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές «ξεζούμιζε» την χώρα, εξαθλιώνοντας τον λαό της – άνοιξε νέο κεφάλαιο στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες. Αγώνες που συνέχισε ηρωικά ο λιβυκός λαός ενάντια στην επέμβαση του ΝΑΤΟ (με κύριους εκφραστές την Γαλλία, την Γερμανία και τις ΗΠΑ) που με πρόσκληση των «αντικαθεστωτικών» - προδοτών ισοπέδωσαν, βομβαρδίζοντας, την χώρα. Σειρά, πλέον έχουν οι λαοί της Συρίας και του Ιράν που έχουν μπει στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών, που όμως τα συμφέροντά τους συγκρούονται πάνω από αυτές.

Με αφορμή την οικονομική κρίση και την χρεοκοπία, η χώρα μας, ένα ξεκάθαρα εξαρτημένο κράτος, έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και την ΟΝΕ έχει εντείνει σε τέτοιο βαθμό την εξάρτηση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που ο ωμός παρεμβατισμός στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας είναι αυτονόητος γι’ αυτούς. Οι πολιτικές των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ που μας έφεραν στην χρεοκοπία, αφού πρώτα μας πέρασαν από διαφόρων ειδών επιτηρήσεις (βλ. 2005), μας οδήγησαν στο περιβόητο μνημόνιο. Το μνημόνιο που ψήφισαν από κοινού ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αφορμή για την κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας προς όφελος των ιμπεριαλιστών της Γερμανίας, της Γαλλίας και των Αμερικανών (μέσω του ΔΝΤ), αλλά και την αφετηρία μιας νέας πιο λυσσαλέας επίθεσης στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων, των νέων και του λαού γενικότερα.

Ενάμιση χρόνο μετά, οι μάσκες έπεσαν. Η δήθεν «αντιμνημονιακή ΝΔ» στηρίζει την απόφαση της 26^ης Οκτώβρη που ισοπεδώνει ότι έχει απομείνει. Το «Κ»ΚΕ και ο ΣΥΝ απορρίπτουν το ενδεχόμενο διεξαγωγής δημοψηφίσματος για το Ευρώ και προκρίνουν τις εκλογές, παρότι οι ίδιοι είχαν σαν αίτημά τους την διεξαγωγή του. Η ηγεσία του «Κ»ΚΕ είχε προλάβει να δηλώσει ότι «η λύση έξω από το ευρώ και τη δραχμή στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική» (Παπαρήγα, «Αντέννα» 30/5/2011). Όμως, με τον λαό στην εξαθλίωση, τις απολύσεις και τα λουκέτα στην ημερήσια διάταξη, τους μικροεπαγγελματίες να προλεταριοποιούνται βίαια, ένα κίνημα αλληλεγγύης μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων δημιουργείται. Ο «κοινωνικός αυτοματισμός» που επένδυαν μέχρι πρόσφατα όλες οι κυβερνήσεις για να κάμψουν τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων, των φοιτητών, των μαθητών, των διάφορων επαγγελματικών ομάδων, πλέον δεν υπάρχει. Τη θέση του έχει πάρει μία πλατιά συνεννόηση στην βάση των σωματείων α’ βαθμού ενάντια σε αυτήν την καταστροφική πολιτική που μας πλήττει όλους. Μία συνεννόηση που έχει πιέσει ακόμα και τις προδοτικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ –ΑΔΕΔΥ να κηρύξουν δύο 48ωρες απεργίες μέσα σε ένα χρόνο!

Ο αγώνας αυτός όμως, ελλείψει επαναστατικού κόμματος, αδυνατεί να επικεντρώσει, να προβάλλει συγκεκριμένα και σαφή αιτήματα που να χτυπούν στην καρδιά τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόζεται όλες τις προηγούμενες δεκαετίες και που γονάτισε την χώρα. Κι αυτά δεν είναι άλλα από εκείνα που στοχεύουν στην απεμπλοκή της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Την δημιουργία μιας ανεξάρτητης Ελλάδας. Μιας Ελλάδας έξω από την ΕΕ και το Ευρώ. Έξω από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ.

• ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ, ΤΗΝ ΟΝΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
• ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΝΑΤΟΪΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠ’ ΤΗ ΧΩΡΑ
• ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
• ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
• ΖΗΤΩ Η ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
• ΖΗΤΩ Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΕΝΝΑΙΩΝ ΛΑΩΝ ΛΙΒΥΗΣ, ΤΥΝΗΣΙΑΣ, ΙΡΑΚ, ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

περιοδικό Νέα Γενιά

Περιεχόμενα

Κώστας Βάρναλης (1884 - 1974)

Τα αδιέξοδα του καπιταλιστικο-ιμπεριαλιστικού κόσμου και τα σημερινά προβλήματα της νεολαίας

Eπαναστατικός Mαρξισμός η μόνη επιστημονική κοσμοθεωρία και όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρος

70 Χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

Πολυτεχνείο 2011

Φασιστικός νέος Νόμος Πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια: Ισοπέδωση της Δημόσιας Παιδείας Κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου

Να τσακίσουμε τον φασισμό! Να σταματήσουμε την προσπάθεια εκφασισμού της κοινωνίας!

«Ο Ρατσισμός ρίχνει τα μεροκάματα»

Νέα Γενιά χωρίς δουλειά